١٤٧- اشخاصى كه معجزات ما و ملاقات آخرت را تكذيب كرده‌اند اعمال نيك آنها كه در دنيا انجام داده‌اند همه‌اش باطل شده، به آنها فايده نمى‌دهد، جزاى خير در آخرت فقط در برابر كارهاى نيك داده مى‌شود، اعمال نيك هم كه باطل گشت ديگر چگونه به آنها جزاى خير داده مى‌شود، وقتى كه جزاى خير نبود نجات هم نخواهد بود.
١٤٨- بعد از رفتن موسى به كوه طور قوم موسى از زينت آلاتى كه داشتند گوساله‌اى ساختند، بنى اسرائيل چگونه به گوساله عبادت كردند، مگر نمى‌ديدند كه آن گوساله با آنها حرف نمى‌زند، و به هيچ راهى آنها را هدايت نمى‌كند مع هذا آن گوساله را معبود خودشان قرار دادند طايفه بنى اسرائيل طايفه ظالم بودند هيچ چيزى را در مقام خود به كار نمى‌بردند (ستايش گوساله بدعت اول آنها نبود از اين نوع بدعتها زياد از آنها ناشى شده بود).
١٤٩- بعد از مذمت هارون، بنى اسرائيل از ستايش گوساله پشيمان شده انگشت حسرت به دندان گزيدند و دانستند كه به ضلالت افتاده‌اند گفتند اگر پروردگار ما خداوند تعالى به ما رحم نكرده و ما را نبخشايد البته به نفس خويش زيان دهنده خواهيم بود.
١٥٠- چون موسى از كوه طور به طرف بنى اسرائيل برگشت (از ستايش بنى اسرائيل به گوساله) غضبناك و به حال تأسف به هارون و مؤمنين فرمود: بعد از رفتن من چطور بدى، جانشين من گشتيد چرا بنى اسرائيل به گوساله ستايش نمودند مانع آنها نگشتيد. خداوند تعالى به شما بنى اسرائيل فرموده كه منتظر من باشيد تا از طور برگردم براى شما كتاب بياورم شما به امر پروردگارتان تعجيل كرده منتظر نشديد گفتيد موسى فوت شده به گوساله ستايش كرديد (حضرت موسى اين سخنان را گفته نهايت غضبناك گرديد) لوح‌هاى تورات را به زمين انداخت (حضرت موسى در امر دين غيور بود نمى‌توانست خلاف امر الهى را ببيند) و سر هارون برادرش را گرفته به طرف خود كشيده گفت چرا تو بنى اسرائيل را از ستايش گوساله مانع نگشتى، هارون گفت اى فرزند مادرم به من غضب نكن (هارون به موسى فرزند مادر گفت تا قلبش به رحم آمده او را نزند) بنى اسرائيل را از عبادت و ستايش به بت ممانعت كردم آنها گوش ندادند مرا ضعيف حساب كرده نزديك بود به قتلم برسانند، دشمنان را به شماتت من نيار و مرا دشمنان شاد مكن، و با غيظ و غضب خود مرا در عداد ظالمين كه به گوساله ستايش كردند مشمار.
[توضيح: از سخنان هارون غضب موسى فرو نشست از هارون دست كشيد، از غضب خود به برادرش و قصور احتمالى هارون، به خداوند تعالى رو نموده طلب مغفرت نمود چنانچه ضمن آيه كريمه فرمايد:] ١٥١- موسى دعا كرده گفت اى رب من! من و برادرم هارون را ببخش و به رحمت خود ما را داخل كن از تمام رحم كنندگان بيشتر خودت رحم كننده‌اى.
١٥٢- يا محمد در حقيقت اشخاصى كه گوساله را به خودشان معبود قرار دادند، البته به آنها روز قيامت از پروردگارشان خداوند تعالى غضب مى‌رسد، در اين دنيا براى آنها هميشه خوارى هست (صدق خبر تا كنون معلوم و به ثبوت رسيده ذلت يهوديان نزد اهل دنيا معلوم مى‌باشد) به اشخاصى كه به خداوند تعالى افترا بندند اين چنين جزا مى‌دهند.
١٥٣- اشخاصى كه عمل گناه كرده و بعد توبه كنند و اعمالشان را براى خداوند تعالى خالص نمايند در حقيقت يا محمد پروردگار تو خداوند تعالى بعد از توبه، توبه كنندگان را بخشيده و رحم كننده است.
١٥٤- همين كه غضب موسى ساكت گشت لوح‌هاى تورات را از زمين برداشت در ميان كلمات ثبت شده و نوشته شده آن الواح از براى اشخاصى كه از خداوند خود مى‌ترسند راه هدايت به طرف حق و وصول به رحمت الهى موجود بود.
[توضيح: حضرت موسى موقع عزيمت به طور هفتاد نفر از بنى اسرائيل را انتخاب كرده با خود برد همين كه به طور رسيدند حضرت موسى مناجات نمود، هفتاد نفر تكلم الهى را با موسى مى‌شنيدند، بعد از فراغت موسى آن هفتاد نفر گفتند به تو ايمان نمى‌آوريم تا آشكارا خداوند تعالى را ببينيم موسى به آنها نصيحت و موعظه نمود قبول نكردند حضرت موسى بنا به استدعاى قوم طلب رؤيت نمود چنانچه قبلا ذكر شد از مهابت آن طلب و سؤال زمين را زلزله گرفته، كوه منشق شده هفتاد نفر هلاك شدند، چنان كه ضمن آيه كريمه فرمايد:] ١٥٥- موسى از قوم خويش هفتاد مرد براى رفتن به وعده گاه الهى اختيار كرد زمانى كه به طور آمدند رؤيت خداوند تعالى را طلب كردند آنها را زلزله گرفته تماما هلاك گشتند موسى گفت پروردگارا اگر مشيت تو مى‌بود من و هفتاد نفر را قبل از اين هلاك مى‌ساختى ما اين روز بد را نمى‌ديديم. آيا مرا هم با آنها هلاك مى‌سازى؟ از اين جهت كه سفيهان ما از روى جهالت ديدار تو را طلب كردند. الهى اين نيست مگر آن بلا و محنتى كه با من تكلم كردى، آنها صداى تو را شنيده خيال كردند كه ديدار تو ميسر است و به خيال فاسد رؤيت تو را طلب كردند، و به سبب آن محنت و بلا هر كه را بخواهى به ضلالت مى‌اندازى (اشخاصى نادان و جاهل را) و هر كه را بخواهى هدايت مى‌كنى (اشخاص عالم و قابل را) مولا و صاحب اختيار ما تويى ما را ببخش و رحم كن بهترين بخشندگان تويى.