ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٤٤ - ٧ سوره اعراف

غضبناك شده و گفت در حقيقت شما جماعت جاهل هستيد بين حق و باطل فرق نمى‌دهيد.
١٣٩- در حقيقت دين اين بت پرستان زوال پذير مى‌باشد خداوند تعالى آن دين را به دست من پايمال خواهد كرد هر عملى كه مى‌كنند باطل است و به سبب مشرك بودن آن اعمال به آنها فايده نخواهد داد.
١٤٠- موسى گفت اى بنى اسرائيل، آيا غير از خداوند تعالى معبودان باطل ديگر بجويم و آنها را براى شما معبود قرار دهم. و حال آن كه خداوند تعالى شما را بر اهل زمانه تفضيل داده است و شما را از دريا نجات داد. بايد به خداوند تعالى عبادت كنيد. به او شريك قرار ندهيد نه اين كه غير از خداوند تعالى معبود باطل ديگرى بخواهيد.
١٤١- (موسى گفت) اى بنى اسرائيل خداوند تعالى مى‌فرمايد به ياد آوريد آن زمان را كه شما را از تابعين فرعون نجات داديم، در حالى كه براى شما عذاب شديد طلب كرده و مى‌جستند. آن عذاب اين بود كه پسرانتان را به قتل رسانده و زنانتان را زنده نگه مى‌داشتند در نجات دادن شما از اين بلايا از براى شما از طرف خداوند تعالى نعمت بزرگى هست بايد به آن نعمت شاكر باشيد نه اين كه كفر ورزيده از بتها معبود طلب كنيد.
[توضيح: حضرت موسى عليه السّلام موقع اقامت در مصر بنى اسرائيل را وعده داد كه خداوند تعالى بعد از هلاك فرعون به شما كتابى خواهد داد كه شامل جميع احكام خواهد بود همين كه خداوند تعالى فرعون را در دريا هلاك نمود و بنى اسرائيل را نجات داد بنى اسرائيل كتاب موعود را طلب نمودند، موسى عليه السّلام از خداوند تعالى سؤال نمود؛ خداوند تعالى به موسى امر كرد سى روز، روزه بگير و به طور بيا آنجا به تو كتاب بدهم موسى عليه السّلام سى روز، روزه گرفت براى رفع بوى كريه دهن افطار كرد، بعد به سوى طور روانه شد خطاب آمد اى موسى چرا افطار كردى از دهن موسى سخن خارج نشده بود كه امر شده برو ده روز، روزه بگير، موسى عليه السّلام ده روز ديگر روزه گرفت جمعا چهل روز گرديد بعد به مقام مناجات آمده ابتدا از طرف قوم ديدار الهى را تقاضا نمود تقاضا رد شد بعد از آن تورات ثبت شده در لوح به موسى نازل گرديد چنان كه ضمن آيه فرمايد:] ١٤٢- يا محمد با موسى وعده كرديم كه سى شب عبادت كرده روزها را روزه بگيرد بعد براى اخذ تورات به طور بيايد بعد از سى روز به سبب افطار كردن با اضافه كردن ده روز آن را تمام كرده كامل نموديم. وقت معين خداوند تعالى، عبادت چهل شب و روزه چهل روز تمام شد موسى موقع رفتن به برادر خود هارون گفت بين قوم من از طرف من خليفه و جانشين باش هميشه بين بنى اسرائيل صلح دهنده بوده و امور آنها را اصلاح بكن و به راه اشخاص مفسد و طريقه آنها تابع نباش.
١٤٣- زمانى كه موسى عليه السّلام در وقت مقرر به ميقات ما (طور) آمد پروردگار او خداوند تعالى بدون واسطه با او تكلم نمود (قبل از رفتن به طور بنى اسرائل طغيان كرده به موسى گفتند به تو ايمان نمى‌آوريم مگر اين كه خداوند تعالى را آشكارا به چشم خويش ببينيم اين مطلب ضمن آيه ٥٥ سوره بقره ذكر شد حضرت موسى بنا به خواهش آنها از خداوند تعالى طلب رؤيت نمود جواب آمد هرگز ديدن من ميسر نيست چنان كه فرمايد) موسى گفت پروردگارا بنا به خواهش بنى اسرائيل خود را به من بنما تا تو را نظاره كنم خداوند تعالى فرمود اى موسى هرگز مرا نتوانى ديد، يا موسى تماشا و ديدن من محال است ولى به اين كوه بنگر اگر اين كوه با آن صلابت از مهابت سؤال تو در مكان خود برقرار ماند و از هم متلاشى نشد، پس آن وقت مى‌توانى مرا هم ببينى، يا محمد! زمانى كه اراده و اقتدار و جبروت خداوند تعالى پروردگار موسى به آن كوه ظاهر شد، كه اجزاء آن از هم پاشيده شده همان دم آن را خرد و ريز نمود (مانند كلوخى كه با چيز محكم زده شده پاشيده شود) آن كوه هم همان قسم پاره پاره شده هموار گرديد (يعنى اى موسى سؤال تو چنان است كه كوه از مهابت آن تاب نمى‌آورد و پاره پاره مى‌شود آيا ممكن است كه خداوند تعالى با اين چشمها ديده شود؟) همين كه موسى پراكندگى و تلاشى آن كوه را ديد افتاده غش نمود، غشى كه به مردن شباهت داشت و بعد چون به هوش آمد از آن سؤال توبه نموده گفت الهى از رؤيت و حس جسمانى پاك و منزه هستى از گفته خود پشيمان شده، توبه كرده به طرف تو باز گشتم من اولين ايمان آورنده هستم به اين كه ديدن تو محال است هيچ قوه حسى نمى‌تواند تو را درك كند.
١٤٤- خداوند تعالى فرمود اى موسى تو را به پيغمبرى و به تكلم خويش از ميان مردم برگزيدم مقام نبوت و حكمت و تورات را بگير و از شكر گزاران باش.
١٤٥- براى موسى در الواح احكام و مواعظ و نصايح و حكم هر شيئى را جهت تفصيل و بيان به بنى اسرائيل نوشته بيان كرديم بعد از آن به موسى گفتيم اى موسى اين تورات را به قوت و عزت تمام مصمّم بگير، احكام آن را به مردم برسان اى موسى به بنى اسرائيل امر كن بهترين احكام تورات را اخذ كرده عمل نمايند البته به زودى به شما نشان مى‌دهم كه چگونه منزل و مأواى فاسقين را خراب كردم (فرعون و جماعت او را).
١٤٦- اشخاصى كه به ناحق روى زمين كبر و غرور مى‌كنند، به سبب كبر و غرورشان مهرى به قلب آنها زده از ايمان آوردن به معجزات و آيات خويش آنها را منصرف مى‌كنيم هرگز ايمان نمى‌آورند، اگر هر آيه از طرف ما ببينند ايمان نمى‌آورند، و اگر راه حق و حقيقت را ببينند براى خود آن را پيش نگيرند، ولى اگر راه ضلالت را ببينند آن را براى خود پيش گيرند، تابع نشدن آنها به حق از اين جهت ضلالت است كه آيات ما را تكذيب نمودند و از آن غافل شده فكر كننده نبوده‌اند.