ترجمه قرآن - صادق نوبرى، عبدالمجيد - الصفحة ١٢٧ - ٦ سوره انعام

حقيقت اشخاص ظالم نجات پيدا نمى‌كنند (خوشبختى براى شخصى مهيا است كه ظالم نباشد و ظلم شديد شريك قرار دادن بر خداوند تعالى است).
[توضيح: اهل مكه از حيوانات و زراعات خود يك حصه براى خداوند تعالى و يك حصه هم براى بتها قرار مى‌دادند حصه مربوط به خداوند تعالى اگر افزون يا بهتر مى‌شد آن را به بتها مخصوص مى‌كردند و اگر سهم بتها افزون و يا بهتر مى‌شد آن را به خداوند تعالى مخصوص نمى‌كردند چنان كه فرمايد:] ١٣٦- مشركين براى خداوند از اشيايى كه وى خلق فرموده از زراعت و حيوانات حصه و نصيبى قرار دادند گفتند اين حصه براى خداوند تعالى است و اين سخن را به پندار و گمان خود به خداوند نسبت دادند و حال آن كه خداوند تعالى به چنين حصه و نصيبى امر نفرموده و يك حصه هم به شركاى خودشان قرار دادند هر آن چيزى كه براى بتهاى آنها باشد به خداوند تعالى نمى‌رسد (يعنى در راه خداوند آن را صرف نمى‌كنند اما آن چيزى كه از براى خداوند تعالى است به بتهاشان مى‌رسد (حصه خداوند تعالى را در راه بتها مصرف مى‌كردند) حكمى كه مى‌كنند چه حكم بدى است، بتها را از خداوند تعالى مقدم مى‌دارند.
١٣٧- همان طور كه براى مشركين قسمت كردن حيوانات و زراعات بين خدا و بتها زينت داده شد همچنين براى بسيارى از مشركين بتهاشان قتل اولادشان را براى آنها زينت داد، تا اين كه آن عمل قبيح در نظر آنها نيكو جلوه نموده و آنها را به هلاكت انداخته و در آخرت گرفتار عذاب هميشگى شوند همچنين به سبب آن عمل، دينشان (دين ابراهيم) را بر ايشان مشوش كرده بدعت‌ها ظاهر كنند (چنان كه دين ابراهيم بالكل از ميان آنها ترك شده مشرك گشتند) اگر خداوند تعالى مى‌خواست جبرا و قهرا آنها را از شرك مانع مى‌شد (اما خداوند تعالى انسان را مختار خلق كرده از اين جهت مانع نگرديد) يا محمد مشركين را با افترايى كه به خداوند تعالى مى‌زنند ترك و از آنها اعراض كن خداوند تعالى خود از آنها انتقام مى‌كشد.
١٣٨- مشركين گفتند اين حيوانات و زراعاتى كه آنها را به خداوند تعالى حصه قرار مى‌دهيم خوردن آنها به مردم ممنوع است همه كس نمى‌تواند از آنها بخورد. آنها را نمى‌خورد مگر اشخاصى كه خوردن آنها را ما بخواهيم (از آنها به مردان و خادمين بتها مى‌دادند ولى به زنان و اطفال نمى‌دادند) اين سخن را بنا به اعتقاد خودشان گفتند خداوند تعالى آنها را امر نفرموده است كه به بعضى بدهيد و به بعض ديگر ندهيد. همچنين مشركين گفتند اينها حيواناتى هستند كه كار كردن و سوار شدنشان حرام است (مقصود از آن حيوانات، بحيره و سائبه و وصيله و حام است كه ضمن آيه ١٠٨ سوره مائده تفصيل آن ذكر شد) همچنين حيواناتى هستند كه اسم خدا را بر آن ذكر نمى‌كردند، به خداوند تعالى افترا مى‌زنند و به دروغ اين سخنان را به خداوند تعالى نسبت داده مى‌گويند كه به اين احكام خداوند تعالى امر فرموده است. البته از اين سبب كه به خداوند تعالى افترا بسته و شهادت دروغ دادند خداوند تعالى به آنها جزاى عملشان را خواهد داد.
١٣٩- مشركين گفتند آنچه در شكم حيوانات آزاد شده هست (بحيره، سائبه، وصيله، و حام) اگر از مادر زنده متولد شدند مخصوص مردان ما مى‌باشد خوردن آنها به زنان و طايفه اناث حرام است اگر نوزادان مرده باشند ذكور و اناث در خوردن آنها شريك هستند، به اين حلال و حرام خداوند تعالى حكم نكرده به دروغ به خداوند تعالى نسبت مى‌دهند البته خداوند تعالى جزاى سخن دروغ آنها را داده عذاب خواهد كرد در حقيقت خداوند تعالى حكيم بوده به سخنان دروغ و راست مردم عالم است.
١٤٠- حقيقتا اشخاصى كه اولاد خود را از روى سفاهت و جهالت كشته به نفس خويش زيان كار گشتند (مردان عرب اولاد دختر خود را به قتل مى‌رساندند خداوند تعالى ضمن آيه كريمه آنها را مذمت نموده قبح عمل را بيان مى‌فرمايد) مشركين روزيهاى حلال كرده الهى (حيوانات سابق الذكر) را به خودشان حرام نمودند به خداوند تعالى افترا زده مى‌گويند خداوند تعالى اينها را به ما حرام كرده است.
حقيقتا مشركين به ضلالت افتاده (به وسيله قرآن) هدايت نيافته به دين اسلام داخل نگشتند.
١٤١- (ضمن آيه شريفه خداوند تعالى نعم خود را ذكر كرده فرمايد خداوند تعالى براى شما باغات انگور به وجود آورده كه بعضى روى چوب و ستون و برخى روى زمين حاصل مى‌دهد (به سبب اختلاف هواى ممالك درخت مو در بعضى از شهرها روى ستون و چوب بست و در جاهاى ديگر روى زمين حاصل مى‌دهد) همچنين خداوند تعالى براى شما درخت خرما و حبوبات (گندم و جو و نخود و عدس و غير هم) به وجود آورد ميوه آنها در طعم مختلف است اگر چه جنس تمام خرماها يكى است اما بعضى با بعض ديگر در رنگ و طعم مختلفند چيزهاى زراعتى هم با همديگر متفاوتند) همچنين براى شما زيتون و انار به وجود آورد كه بعضى با بعض ديگر در رنگ و طعم شباهتى دارد و بعضى شباهت ندارد از ميوه درختان مذكور چون ميوه آرند (قبل از دادن زكاة) بخوريد به شما حلال است، و زكاة آنها را در موقع چيدن و درو كردن بدهيد و در دادن زكاة اسراف نكنيد و طورى نباشد كه تمام محصول را بدهيد و خودتان معطل بمانيد بلكه به همان عشر كفايت كنيد در حقيقت خداوند تعالى اسراف كنندگان را دوست نمى‌دارد. (در موقع چيدن و درو كردن خرما و انگور و جو و گندم و نخود و عدس و لوبيا و ساير ميوه‌جات و حبوبات بايد به موجب دلالت آشكار آيه شريفه زكاة