مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٩٥ - استدلال آیة الله خوئی به عدم لزوم اشتراک افق در رؤیت هلال

«اللهُمّ لک صُمنا، و علی رزقِک أفطَرنا، فتقبَّلْه مِنّا. ذَهَبَ الظَّماءُ، و ابتَلَّت العُروقُ، و بَقِیَ الأجرُ. اللهُمّ تقبَّلْه، مِنّا، و أعِنّا عَلیه، و سَلِّمنا فیه، و تَسَلَّمْه مِنّا.»[١]و[٢]

استدلال آیة الله خوئی به عدم لزوم اشتراک افق در رؤیت هلال

بسم الله الرّحمن الرّحیم و به نستعین

و صلّی الله علی سیّدنا محمّدٍ و آله الطّاهرین

و لعنة الله علی أعدائهم أجمعین من الآن إلی یوم الدّین

چون حضرت آیة الله آقای حاج سیّد ابوالقاسم خوئی ـ مدّ ظله العالی ـ استاد این حقیر در فنّ اصول فقه، فتوایی راجع به عدم لزوم اشتراک آفاق در رؤیت هلال صادر نموده، و این فتوی مطابق موازین علمی و شرعی نیست؛ لذا این حقیر در اینجا عین کلام ایشان را که در منهاج الصالحین، صفحه ٢٨٠ الی صفحه ٢٨٥ بیان فرموده‌اند، ذکر نموده، و سپس عین نامه‌ای را که برای ایشان فرستاده‌ام برای منظور ضبط و ثبت، یادداشت می‌نمایم؛[٣] بحول الله و قوّته، و لا حول و لا قوّة إلّا به.

قال مدّ ظلّه:

مسألة ٧٥: إذا رُئِی الهلال فی بلدٍ، کفی فی الثبوت فی غیره مع اشتراکهما فی الآفاق، بحیث إذا رُئی فی بلد الرؤیة رُئِی فیه [بحیث إذا رُئی فی أحدهما رُئی فی الآخَر]، بل الظاهر کفایةُ الرؤیة فی بلدٍ مّا فی الثبوت لغیره مطلقًا من البلاد [المشترکة معه فی اللیل و إن کان أوّلُ اللیل فی أحدهما آخِرَه فی الآخَر].

بیان ذلک: البلدان الواقعة علی سطح الأرض تنقسم إلی قسمین: أحدُهما: ما تتّفق مَشارِقُه و مَغارِبُه أو تتقاربُ. ثانیهما: ما تختلف مشارقه و مغاربه اختلافًا کبیرًا.

[١]. جامع عبّاسی و تکمیل آن (محشّی)، ج ‌١، ص ١٠٩.

[٢]. جنگ ٥، ص ١١٨.

[٣]. جهت اطّلاع پیرامون محتوای این نامه رجوع شود به رساله حول مسألۀ رؤیت هلال، ص ١٥ ـ ٧٥.