مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩٥ - إطلاق آیات قرآن راجع به حرمت وَطی غلام، و آیات عذاب قوم لُوط

لهذا علّت عدم بیان حرمت أکل گوشت سگ در قرآن، عدم متعارف بودن آن است به طوری‌که اگر حرمت آن ذکر می‌شد، بیان حرمت أمر بدیهی، و زائد، و غیر شایسته تلقّی می‌شد.

و ثانیاً عذاب قوم لوط به واسطۀ این عمل شنیع و بیان شناعت آن در قرآن مجید با تعبیراتی که به طور اطلاق و عموم این عمل قبیح و زشت را با مردان می‌رساند، چه غلام انسان باشد و چه نباشد.

(وَلُوطًا إِذْ قَالَ لِقَوْمِهِ إِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الْفَاحِشَةَ مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ * أَئِنَّكُمْ لَتَأْتُونَ الرِّجَالَ وَتَقْطَعُونَ السَّبِيلَ وَتَأْتُونَ فِي نَادِيكُمُ الْمُنْكَرَ فَمَا كَانَ جَوَابَ قَوْمِهِ إِلَّا أَنْ قَالُوا ائْتِنَا بِعَذَابِ اللَّهِ إِنْ كُنْتَ مِنَ الصَّادِقِينَ).[١]

ملاحظه می‌شود که در این دو آیه با چه تعبیر شدید و کوبنده‌ای این عمل را محکوم کرده است:

عبارت (الْفَاحِشَة)، و خصوصیت (مَا سَبَقَكُمْ بِهَا مِنْ أَحَدٍ مِنَ الْعَالَمِينَ)، و عبارت إتیَان الرِّجال، و عبارت (تَقْطَعُونَ السَّبِيل)، و عبارت (تَأْتُونَ فِي نَادِيكُمُ الْمُنْكَرَ)، همه و همه به خوبی می‌رساند که این فعل شنیع به قدری از مراتب وقاحت را حائز است که هر عقل و وجدانی به طور عموم و اطلاق، حکم به تحریم آن می‌نماید.

بنابراین آیه، در جملۀ (قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ)[٢] (وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ * إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ)،[٣] غلام و ملک یمین از جنس مردان، به وضوح در عمومات مُستثنی‌منه داخل می‌باشند؛ و رستگار آن مؤمنی است که فرج خود را از آن مصون و محفوظ بدارد.

[١]. سوره العنکبوت (٢٩) آیه ٢٨ و ٢٩.

[٢]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ١.

[٣]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ٥ و ٦.