مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩٣ - خَطای مالکیّه در تمسّک به إطلاق آیه

سِیَر در أحوال مشایخ مالکیّه که دارای غلام بوده‌اند، حکایات و مطالب شرم‌آوری هست که جای انکار نیست.

و در کتاب قابوسنامه که می‌توان آن را ننگ أدبیات زبان پارسی به شمار آورد، مطالبی است.

هم اکنون هم مالکیّه این عمل را انکار ندارند، و در مقام بحث از رئیسشان مالک بن أنَس، از وی دفاع می‌کنند، و حلّیّت او را مطابق مطلقات می‌شمرند.

جناب صدیق ارجمند آیه الله حاج سیّد موسی شبیری زنجانی ـدامت برکاتهـ می‌فرمودند:

«من وقتی در مدینه طیّبه با بعضی از مشایخ مالکیّه در این موضوع ـیعنی دربارۀ وطی با غلامـ گفتگو کردم، او گفت: آیه قرآن: (وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ * إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ)[١] دلالت بر جواز دارد؛ چون لفظ (مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ) عامّ است و شامل غلام و کنیز هر دو می‌شود.

گفتم: غلام از مدلول این آیه به اجماع خارج است.

گفت: اجماع برای شماست، ولی برای ما اجماعی نیست.» ـانتهی.

أقول: بنابراین اگر در اینجا اطلاق آیه را به میان آوریم:

اوّلاً باید وطیِ زنان در دُبُر جایز باشد که مسلّماً حرام است؛ و ما در رسالۀ نور ملکوت قرآن، مجلّد دوّم، صفحه ٥٧٣ تا ٥٨٠،[٢] از دورۀ‌ سلسلۀ‌ انوار الملکوت، راجع به این موضوع بحث نموده‌ایم.

و ثانیاً در صورتی که خطاب (قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ)[٣] را به مؤمنین و مؤمنات

[١]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ٥ و ٦.

[٢]. نور ملکوت قرآن، ج ٢، ص ٤٠٣ ـ ٤١٣.

[٣]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ١.