مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٩٢ - خَطای مالکیّه در تمسّک به إطلاق آیه
|
گفت: خامش که شیخ دین، مالک |
به چنین عیش رخصتِ ما داد |
|
|
گفت مسکین ز زیر او که خدات |
در زد و گیر مالک اندازاد |
کلام منسوج بر این منوال نظماً و نثراً در کتب قوم زیاده از حدّ إحصا نقل نمودهاند، لکن بسته گلی از بوستان محبّت أنوار ولایت چیده، به مشام طالبین حقّ و هدایت برساند تا تطریف دماغی برای ناظرین حاصل آید.“[١]
اللّهمّ اجعلنا من المتمسّکین بولایتهم و الرّاسخین فی محبّتهم و الآمنین من الفَزَع الأکبرِ بشفاعتهم بحقّهم یا الله.»[٢]و[٣]
خَطای مالکیّه در تمسّک به إطلاق آیه: (أو ما مَلَکَت أیمَانُهُم) در مباح بودن وطی غلام
و أقول أیضًا: طائفۀ مالکیّه وَطی غلام را مباح میشمرند؛[٤] و در تواریخ و
[١]. تا اینجا مطالب وارده در کتاب سنّة الهدایة، آیة الله آغا محمّدعلی بهبهانیّ (فرزند وحید بهبهانیّ آغا محمّدباقر) است، بنا به نقل مرحوم آیة الله شیخ موسی، صاحب الحاشیه [أوثق الوسائل (حاشیة فرائد الأصول للشیخ الأنصاری)، ص ١٠٧].
[٢]. این جمله دعای عربی ممکن است تتمۀ مطالب صاحب کتاب سنّة الهدایة باشد؛ و ممکن است راجع به خود صاحب حاشیه باشد.
[٣]. جنگ ٢٥، ص ٣٧.
[٤]. در کتاب لئالی الأخبار، مرحوم شیخ أبوالقاسم تویسرکانی، ص ٦٥٤، از طبع سنگی رحلی گوید: «و مالک در منظومۀ شعری گوید:
|
و جـایزٌ نَیـْکُ الغـلامِ الأمـرَدِ |
لاســیّما للرَّجـــل المجــرَّدِ |
|
|
هذا اذا کان وحـیدًا فی السَّفَرِ |
و لم یَجِدْ أُنثیً تَفِیء إلّا* الذّکر» |