مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٨٨ - مباح شمردن وطی غلام توسّط مالکیّه

فَلم یُرِدْ علیه شیئًا. فأنزل الله هذه الآیة: (نِسَاؤُكُمْ حَرْثٌ لَكُمْ فَأْتُوا حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ).[١] [یقول]: ”أقْبِل[٢] و أدْبِر، و اتّق الدُّبُرَ و الحیضة!“»[٣]

[مباح شمردن وطی غلام توسّط مالکیّه]

روزی در مجلسی بودیم و آقای حاج رضا صدر گفتند:

«تذکرة الدّعاة کتاب بسیار خوبی است و نویسنده آن أمین الخَوْلِی، شوهر دکتر عائشه بنت الشاطی است، و در این کتاب از استاد خود حَسَن البنّاء، بسیار تعریف و تمجید می‌کند و او را یگانه مبلّغ اسلام و داعی می‌داند، و چون نویسندۀ این کتاب از مهرۀ فن و متضلّعین اسلامی هستند معلوم می‌شود که حسن البنّاء چقدر مرد بزرگ و با اهمّیتی بوده است.»

و نیز گفتند که: «مالکیّه وطی غلام را مباح می‌شمرند و در این موضوع در کتاب قابوسنامه که ننگ ادبیّات پارسی است، مطالبی وارد است.»

و آقای حاج آقا موسی شبیری زنجانی فرمودند: «من در مدینه با بعضی از مشایخ مالکیّه، راجع به این موضوع ـیعنی وطی با غلامـ صحبت کردم؛ او گفت: آیۀ قرآن (وَالَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَافِظُونَ)[٤] (إِلَّا عَلَى أَزْوَاجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ)،[٥] دلالت بر جواز دارد؛ چون (مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُهُمْ) تمام است و شامل کنیز و غلام هر دو می‌شود.

گفتم: غلام از مدلول این آیه، به اجماع خارج است.

[١]. سوره البقرة (٢) آیه ٢٢٣.

[٢]. أقبَلَ زیدٌ فلانًا الشَّیءَ: جعله یَلی قُبالَتَه؛ و یقال: أقبلتُ زیدًا مَرَّةً و أدبَرتُهُ أُخری: أی جعلتُه مَرَّةً أمامی و مَرَّةً خَلفی فی المشی.

[٣]. جنگ ١٦، ص ١٧١.

[٤]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ٥؛ سوره المعارج (٧٠) آیه ٢٩.

[٥]. سوره المؤمنون (٢٣) آیه ٦؛ سوره المعارج (٧٠) آیه ٣٠.