مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٤٢٩ - راجع به ذات أشاجع و محرّمات گوسفند

الخَمرِ؛ و لَم یَزَلِ الخَمرُ حَرامًا.»[١]

٥. و از حضرت صادق علیهالسّلام [روایت است]:

«إنّ اللَهَ عزّوجلّ جَعَلَ لِلشّرِّ أقفالًا، و جَعَلَ مَفاتیحَها الشّرابَ.»[٢]و[٣]

[راجع به ذات أشاجع و محرّمات گوسفند]

در لغت‌نامۀ دهخدا در مادّۀ ذات آورده است که:

«ذات أشاجع در نصابصبیان, چاپ برلین, در قطعۀ ذیل که محرّمات گوسفند را گرد آورده, آمده است؛ و در جای دیگر نیافتیم:

و در مادّۀ أشجع از منتهیالإرب آورده است که:

«پیوند انگشتان متّصل به پِیِ پشت دست و پا, یا پِیِ پشت دست از بند دست تا بن انگشتان, یا استخوان زیر پِیِ پشت دست ملتصق به بند دست. [جمع:] أشاجع. و إشْجع هم مرادف أشجع است.»

و در جواهر الکلام در کتاب أطعمه و أشربه آورده است که:

«نعم، لم أقف علی ما تضمّن ذات الأشاجع [منها]، فیتّجه الحکم بحلّها. اللّهمّ إلّا أن یتمّ الحکم فیها بعدم القول بالفصل. علی أنّ المراد بها غیر معلومٍ؛ فإنّ

[١]. الکافی، ج ٦، ص ٣٩٥، باب أنّ الخمر لم تزل محرّمة.

[٢]. همان، ص ٤٠٣، باب أنّ الخمرَ رأسُ کلِّ إثم.

[٣]. جنگ ١، ص ١٠٨.