مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٧٦ - راجع به لِباء و لبن مادر برای طفل

١٠. و عنه علیهالسّلام: ”لَبَنُ الجاریَةِ و بَولُها یَخرُج من مَثانةِ أُمِّها. و لَبَنُ الغُلام یَخرُج من العَضُدَین و المَنکِبَین‌.“[١]

١١. و عنه علیهالسّلام: ”یَشِبُّ الصّبیُّ کُلَّ سَنَةٍ أربَعَ أصابِعَ بِأصابِعِ نَفسِه“.»[٢]و[٣]

راجع به لِباء و لبن مادر برای طفل

علاّمه در قواعد و شهید، فتوا داده به وجوب ارضاع لِباء برای طفل نوزاد، به علّت آنکه طفل بدون خوردن لباء زنده نمی‌ماند. و لباء: اوّلین شیری است که بعد از ولادت، مادر از پستان خود می‌دهد؛ و بعضی گفته‌اند: مدّت آن بعد از ولادت تا سه روز است. ولیکن صاحب جواهر در وجوب اشکال کرده است.

امّا راجع به خاصیّت شیر مادر برای طفل روایتی را در مسالک نقل می‌کند، چنانچه در تحت صفحۀ ١١٢ از جلد ٢ شرح لمعه از طبع محمّد کاظم وارد است؛ و آن اینکه:

«قال علیٌّ علیه الصّلاة و السّلام: ”ما مِن لَبَنٍ رَضَعَ به الصَّبِیُّ أعظمَ بَرَکةً علیه من لَبَنِ أُمِّه.“»

و این مطلب را در مسالک، در آخر کتاب نکاح، قبل از بحث در نفقات، در ضمن احکام ولادت آورده است. و چون کتاب مسالک ما صفحه‌گذاری نشده است، لذا محلّ آن بدین قسم مشخص می‌گردد که: ٥/٨ ورق به آخر کتاب مانده، یعنی در صفحۀ هفدهم از آخر می‌باشد.[٤]

و سند این روایت چنانچه در وسائل، طبع امیر بهادر، جلد٣، صفحه ١٣٠، در

[١]. بحار الأنوار، ج ٤٠، ص ١٦٩.

[٢]. المناقب، ج ٢، ص ٥٣؛ الکافی، ج ٦، ص ٤٦.

[٣]. جنگ ١٤، ص ٧١.

[٤]. مسالک الأفهام، ج ٨، ص ٤٧٠.