مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٦٠ - مأمون أمر به حِلّیَّت متعه کرد و یحیی بن اکثم او را از فتنه برحذر داشت

علینا (يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ).[١]“ ـ اه‌.»

مأمون أمر به حِلّیَّت متعه کرد و یحیی بن اکثم او را از فتنه برحذر داشت

[الفصول المهمّة] صفحة ٦٦:

«و أمر المأمونُ أیّامَ خِلافته، فنودی بتحلیل المتعة، فدخل علیه محمّد بن منصور و أبوالعیناء، فوجداه یَستاکُ و یقول و هو متغیِّظٌ: ”مُتعَتان کانتا علی عهد رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و علی عهد أبی‌بکر، و أنا أنهَی عنهما؟! و من أنت یا جُعَل، حتّی تنهَی عمّا فعلَه رسولُ الله صلّی الله علیه و آله و سلّم و أبوبکر؟!“

فأراد محمّد بن منصور أن یکلّمه، فأومأ إلیه أبوالعیناء و قال: ”رجلٌ یقول فی عمر بن الخطّاب ما یقول؛ نُکلِّمه نحن؟!“ فلم یُکلِّماه.

و دخل علیه یَحیی بن أکثم، فخوّفه من الفتنة، و ذکر له: ”أنّ النّاسَ یَرَونه قد أحدَثَ فی الإسلام بسبب هذا النّداء حدثًا عظیمًا، لا تَرتَضیه الخاصّة و لا تَصبِر علیه العامّة؛ إذ لا فرق عندهم بین النّداء بإباحة المتعة و النّداء بإباحة الزّنا!“ و لم یزل به حتّی صرف عَزیمته؛ احتیاطًا علی مُلکِه و إشفاقًا علی نفسه.»[٢]و[٣]

[١]. سوره المائدة (٥) آیه ٨٧.

[٢]. فیما نقله ابن خلّکان فی ترجمة یحیی بن أکثم من وفیات الأعیان، لکنّه لم ینقل حدیث یحیی بن أکثم مع المأمون علی وجهه، و الصحیح ما نقلناه.

[٣]. جنگ ٢٢، ص ٩٩ ـ ١٠٤.