مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ٣٥٣ - کلام علاّمه طباطبایی در پاسخ به علّت جواز متعه در شرع اسلام

شَرَعَ الحَبلَ: نشطه و أدخل طرفیه فی العروة.

نَشَط الحبلَ: عَقَدَه.

الزمیل: العدیل الذی حِمْله مع حِملک علی البعیر. (نهایة ابناثیر)

زامَلَ الرفیقَ: عادله علی البعیر، أی رکب فی جانب من المحمل و رفیقه فی الآخر. الزمیل: الردیف. (المنجد)

اللَّفُوت: سرکش و بداخلاق؛ و الناقةُ الضجورُ عندَ الحَلْب.

زَجَرَه عن کذا: منعه و نهاه، طرده صائحًا به.

العَروض: الناقة الّتی لم تُرَض. راضَ، رَوضًا المَهِر: ذلَّلَه و طوَّعَه و عَلَّمَه السیر.

ذَبَّ: دفع عنه و منع.

قَدر: اندازه و قوّت و طاقت.

خَطو: گام.

عَنود: المائل من القصد.

ضمّ فلانًا إلیه: استصحبه.

قطوف من الدواب: الّتی تُسیءُ السیرَ و تُبطِئ.[١]

کلام علاّمه طباطبایی در پاسخ به علّت جواز متعه در شرع اسلام

علاّمه طباطبایی ـ مد ظلّه ـ در کتاب پاسخ چهل پرسش، در صفحه ٩٧ در پاسخ «علّت جواز متعه در شرع اسلام»، یک علّت را افزونی عدد زنان نسبت به مردان می‌شمرند و می‌فرمایند: «پیوسته طبیعت و حوادث خارجی، از جنس زنِ صلاحیّت‌دار برای ازدواج، بیشتر از مرد تهیّه می‌کند» و سپس آماری بیان می‌فرمایند:

[١]. جنگ ٥، ص ١٢٣.