مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١٢٩ - استدلال آیةالله گلپایگانی (ره) بر لزوم احرام واردین به جُدّة از یکی از مواقیت

اگر به نظر مبارک در این بیان اشکالی به نظر می‌رسد, انتظار استفاده و رفع مواقع ضعف را کتباً و یا شفاهاً از آن حضرت داریم.

نسأل الله تعالی أن یُدیم ظلَّکم السّامی، و أن یُطوِّل فی عمرکم بالخیر و العافیة و السّلامة و البرکة، و أن یُمتِّعَکم من الأنوار السّاطعة من الإمام الرّءوف المشفق ملجأ اللّائذین و کهف المعتصمین و المستجیرین، علیّ بن موسی الرّضا علیه آلاف التّحیّة و السّلام؛ إنّکم ضیفه، و النّازل فی فِناء باب رحمته، و لکلّ ضیفٍ قِریً[١]، فشارِکونا من فضل قراکم فأنتم ورودٌ؛

نرجو منه تعالی أن یَمُنّ علینا و علی المسلمین بصحّتکم و شِفائکم، و أن لایریَکم بعدُ أیَّ مکروهٍ بمحمّدٍ و آله الطیّبین الطّاهرین. و صلّی الله علیه و علی آله المعصومین الأطیبین.

مشهد مقدّس رضوی، یکشنبه غرّه شهر ذوالقعدة الحرام ١٤٠٧

سیّد محمّد حسین الحسینیّ الطهرانیّ.

استدلال آیة‌الله گلپایگانی (ره) بر لزوم احرام واردین به جُدّة از یکی از مواقیت

باری, پس از چند روز که برای زیارتشان به حضورشان شرفیاب شدم و در این موضوع نیز بحثی مختصر درگرفت, معلوم شد حضرت معظّم له کلام حقیر را نپذیرفته‌اند و بر همان نهج از استدلال خود اصرار داشتند؛ و محصّل استدلال ایشان

[١]. العین: «القِری: الإحسان إلی الضیف.»

[٢]. الفوائد الرجالیّه, السیّد بحرالعلوم، ج ١، ص ٧٤؛ أعیان الشیعة، ج ١٠، ص ١٦٣، با قدری اختلاف.