مطلع انوار - حسینی طهرانی، سیّد محمّد حسین - الصفحة ١١٩ - نقل دو واقعه تاریخی در حجّة الوداع

«إنّ[١] أهلَ الجاهلیّة کانوا یؤخّرون الحجّ فی کلّ عامٍ أحد عشَر یومًا حتّی یدور الدّور إلی ثلاثٍ و ثلاثین سنةً، فیعود إلی وقته. و لذلک قال علیه الصّلاة و السّلام فی هذه الحجّة: ”إنَّ الزّمان قد استدار کهَیأتِه یومَ خلق الله السّماوات و الأرض.“ فإنّ هذه الحجّة کانت فی السَّنة الّتی عاد فیها الحجّ إلی وقته، و کانت سَنَةَ عشر؛ (یعنی سنۀ دهم از هجرت.)»[٢]

٢. در السیرة الحلبیّة، جلد ٣، صفحه ٢٩٢ وارد است که: وقتی که حضرت رسول الله در سنۀ دهم از هجرت عازم حجّة الوداع شدند، أسماء بنت عُمَیس که در آن‌وقت زوجه أبوبکر بود, در ذوالحُلَیفه محمّد را زایید, و حضرت دستور خاصّی برای أسماء دادند برای غُسل و خِرقۀ زنانگی.[٣]

در السّیرة الحلبیّة, صفحه ٢٩٢, سطر آخر, و در صفحه ٢٩٣ از جلد سوّم راجع به اعتراض عائشه به رسول الله در سفر حجّة الوداع که گفت: «إنّک تزعُم أنّک رسولُ الله، و لاتَعدِل!» و راجع به غلظت و قهر و ضرب ابوبکر, غلامش را در حال احرام که شتر زامله را گم کرده بود, مطالبی است[٤].[٥]

[١]. خ ل: لأنّ.

[٢]. السّیرة الحلبیّة، ج ٣، ص ٣٠٧.

[٣]. همان، ص ٣١٢.

[٤]. همان، ص ٣١٣.

[٥]. جنگ ٦، ص ٣٨.