ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٥١ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

نماز بر او واجب نگشته و لذا قضا هم ندارد، چنان كه امام صادق ٧ فرموده «هر چيز را كه خداوند بر بنده‌اش مستولى گرداند او را معذور داشته» چون وى در هنگام داخل شدن ماه مبارك رمضان معذور بوده و تا آخر سال عذرش بى‌وقفه باقى مانده پس بر او فديه (كه مقدارى طعام بمسكين دادن است) واجب شده نه روزه، و او بمنزله كسى است كه براى هميشه استطاعت روزه را نداشته باشد كه بر او دادن فديه مقرّر گشته است، چنان كه خداوند عزّ و جلّ فرموده: فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ .... فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً (يعنى: دو ماه پى در پى روزه است، و هر كس قدرت آن را ندارد شصت مسكين را طعام دادن است- مجادله: ٤) مترجم گويد: «آيه در مورد كفّاره ظهار كه نوعى طلاق جاهليّت بوده، ميباشد، نه حكم مريض معذور. و راوى در اختيار آيه اشتباه كرده است».

و نيز در آيه ديگر فرموده: فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ‌ (پس فديه آن روزه است يا صدقه يا قربانى- بقره: ١٩٦) پس در اين آيه صدقه را بجاى روزه نهاده در صورتى كه حاجى در مضيقه جانى باشد.

و اگر بپرسد: اگر فرد مريض يا مسافر در آن وقت مكلّف نبوده چون قدرت نداشته اكنون كه داراى قدرت شده (يعنى در سال بعد)؟ گفته مى‌شود: چون‌