ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٣٠ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

كار بركناران و اقويا و كارگزاران آسانتر و راحت‌تر و مناسبتر براى نماز عصر از اين وقت معين نيست، زيرا مردم همگى از اوّل روز مشغولند به تجارت و معامله و آمد و رفت و كار و كوشش در رفع حوائج خود، و فعاليت بازارهاى كسب، پس خداوند نخواست كه آنان را از بدست آوردن روزى بكارى ديگر مشغول نمايد و با مصالح دنيائى ايشان رفتار نادرستى بكند، و مردم همگى قادر به شب خيزى نيستند، و آن را درست هم درك نمى‌كنند، و در وقت آن- در نيمه‌هاى شب اگر شد- بيدار نمى‌شوند هر چند واجب باشد و امكانش هم براى ايشان بسيار كم است، پس خداوند بر آنان آسان گرفت آن نماز (يعنى صلاة عصر) را در سختترين ساعات شبانه روز مقرّر نفرمود، بلكه وقت آن را در راحت ترين هنگام قرار داد چنان كه خداوند عزّ و جلّ خود فرموده است‌ يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ- بقره: ١٨٥.

و چنانچه بپرسد كه: چرا دستها را در هنگام تكبير بلند مى‌كنيم؟ گفته مى‌شود: براى اينكه بلند نمودن دستها، نشان التماس، بى‌كسى، و زارى نمودن است، پس خداوند عز و جلّ دوست دارد كه بنده‌اش در وقت نيايش و ياد كردن او بحال اظهار درماندگى و عجز، و زارى و درخواست و التماس باشد، و از براى اينكه در بالا بردن دستها نوعى توجه و حضور قلب است بدان چه ميگويد و