ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٨٠ - باب ٣٣ ذكر آنچه آن حضرت

مى‌گردد.

و علّت حرمت خوردن مال يتيمان به ستم بجهت بسيارى از وجوه فساد است كه اوّلين آن اينست كه هر گاه انسان مال يتيمى را از روى نابكارى و ستم تصرّف كند بحقيقت كه بر كشتن او اعانت كرده، زيرا يتيم فردى است نيازمند و عاجز و خود نمى‌تواند كار خويش را انجام دهد، و روزى خود را كسب كند، و كسى را هم ندارد كه مانند پدر يا مادر براى او دلسوزى كند و به سرپرستى او قيام نمايد، و نفقه‌اش را متكفّل گردد، پس اگر كسى مال او را بخورد، اين مانند آنست كه براستى او را كشته است، و بفقر و فلاكتش كشانيده است، با اينكه خداى تعالى از اين عمل بيم داده و براى آن عقوبت در كتاب مبينش معيّن فرموده كه‌ وَ لْيَخْشَ الَّذِينَ لَوْ تَرَكُوا مِنْ خَلْفِهِمْ ذُرِّيَّةً ضِعافاً- الآية (بايد بندگان از مكافات عمل خويش بيم داشته باشند (و با يتيمان نيكو رفتار كنند) مبادا پس از خود فرزندانى صغير و ضعيف بجاى گذارند بر حال آنها بترسند، و بايد از خداوند پروا كنند- نساء: ٩).

و نيز امام باقر ٧ فرموده است: «خداوند به دو كيفر در خوردن مال يتيم مردمان را تهديد فرموده، يكى در دنيا و ديگرى در آخرت» پس در تحريم مال يتيم نگهدارى يتيم و مستقل نمودن اوست نسبت بخويش كه تا نيازى بغير در مال نداشته باشد، و نيز سلامت نگهداشتن بازماندگان قيّم يتيم است تا گرفتار