ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٥٠ - باب ٤٥ تقرب جستن مأمون بآن حضرت بمجادله و بحث با مخالفان در باره امامت و برترى على

بتنهائى تصميم ميگرفت، و يا اينكه بگويم رسول خدا ٦ به رأى او محتاج بود گفت: پس چه فضيلتى دارد در سايبان نشستن و مجاهدين را ديدن؟ و چنانچه فضيلت ابو بكر بترك جهاد و نرفتن بميدان بوده، پس لازمه‌اش اينست كه هر متخلّف و تارك جنگى را بر مجاهدين ترجيح دهيم، با اينكه خداوند عزّ و جلّ ميفرمايد: لا يَسْتَوِي الْقاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ غَيْرُ أُولِي الضَّرَرِ- الخ مساوى و برابر نيستند آن اشخاصى كه عذرى ندارند از رفتن بميدان نبرد، و خوددارى ميكنند و بجنگ نمى روند با كسانى كه مال و جان خود را در راه خدا و جهاد بذل ميكنند، زيرا خداوند مقام مجاهدين بمال و جان را برتر نمود از آنان كه در خانه مى‌نشينند و از جنگ كناره مى‌گيرند، اگر چه خداوند بهمه مؤمنين وعده نيكو داده است، ولى مجاهدين را بر كناره‌گيران از جنگ بمزدى بزرگ برترى داده است.

اسحاق بن حمّاد گويد: آنگاه بمن گفت: سوره هل أتى را قراءت كن، من شروع بخواندن سوره هل أتى كرده تا رسيدم به آيه مباركه‌ وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى‌ حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ أَسِيراً- تا جمله- و كانَ سَعْيُكُمْ مَشْكُوراً گفت:

اين آيات در باره چه كسى نازل شده است؟ عرض كردم در باره علىّ، پرسيد