ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٢٣ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

يك ركعت اضافه شده است و بر بعضى دو ركعت و بر برخى چيزى افزوده نگشته است؟ گوئيم: براى اينكه اصل نماز يك ركعت بيش نيست، زيرا كه اصل عدد، واحد و يك است، چنانچه از يك ركعت نقص يابد آن نماز نخواهد بود، و خداوند عزّ و جلّ ميدانست كه بندگان آن يك ركعت را كه كمتر از آن محسوب نمى‌شود بتمام و كمال و حضور قلب بجاى نخواهند آورد، لذا ركعتى با آن همراه و اضافه كرد تا آن نقص با ركعت ديگر كامل گردد، پس از اين رو اصل نماز را خداوند عز و جلّ دو ركعت مقرّر داشت، سپس پيامبرش رسول خدا- ٦- دانست كه بندگان آن دو ركعت را هم درست و كامل ادا نمى‌كنند چنان كه بآن مامورند، پس بنماز ظهر و عصر و عشاء آخر شب دو ركعت افزود تا اينكه با آن دو ركعت اضافى آن دو ركعت اصلى اوّل اتمام پذيرد، آنگاه متوّجه اين بود كه نماز مغرب در وقتى واجب است كه اكثر بندگان كه مشغول بكارند از كار خود دست كشيده كه آماده رفتن و بازگشتن بمنزل براى افطار و خوردن و آشاميدن و وضو ساختن، و مهياى خواب گشتن هستند، پس در نماز مغرب يك ركعت افزود كه براى ايشان آسانتر باشد، و تا اينكه ركعات نماز در شبانه روز فرد باشد، و نماز صبح را بحال خود رها كرد،