ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٨٢ - باب ٣٣ ذكر آنچه آن حضرت

آنست از فساد، و نابود كردن حق هر ذى حقّى (مانند قانون جنگل) نه تنها براى بيابان‌نشينى، چرا كه اگر با حقّ و حقوق هم آشنا شد، و دين را كاملا دريافت و شناخت، و باز حقّ ندارد با مردم عوام و بى‌فرهنگ و جاهل آميزش داشته باشد، و اين كار براى او خطرناك است، زيرا اطمينان نيست كه كم كم كارش بدان جا كشد كه آنچه ميداند زير پا گذاشته و مانند مردمان جاهل و دور از فرهنگ رفتار كند و افراط هم بورزد.

و خداوند حرام كرده است ذبيحه‌اى كه هنگام ذبح نام خدا بر آن برده نشود و بسم اللَّه نگويند و يا بنام غير خدا كشته شود، زيرا حقّ تعالى بر بندگانش واجب فرموده كه بتوحيد و يگانگيش اقرار كنند، و در هنگام ذبح حيوانات حلال گوشت (كه براى مصرف خوراك و پوشاك است) نام او را برند لا غير، و براى اينكه مساوى نباشد ميان چيزى كه سبب تقرّب باو عزّ و جلّ است و چيزى كه باعث دورى از او و تقرّب به بتان است و عبادت شياطين است، زيرا در بردن نام خدا اقرار بربوبيّت او و توحيدش ميباشد، و در بردن نام غير خدا شرك بخدا و تقرّب بغير او جستن است، پس بردن نام خدا در حين ذبح به بسم اللَّه گفتن، و بردن نام غير او در آن هنگام فارق بين حلال و حرام الهى خواهد بود.