ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٤٥٥ - باب ٤٥ تقرب جستن مأمون بآن حضرت بمجادله و بحث با مخالفان در باره امامت و برترى على

و بدون ترديد ترسيدم و وحشت كردم از تنهائى در آن مكان و تنها همدم و دمساز من چارپائى نجيب و ساق سپيد و بلند قامت بود.

پس شاعر اسب خود را صاحب خويش خوانده است. امّا آنكه فرموده:

«إِنَّ اللَّهَ مَعَنا» (خدا با ماست) پس بدان كه خداوند با هر نيكوكار و بدكردارى هست، مگر نشنيده‌اى كه خداوند فرموده: و ما يَكُونُ مِنْ نَجْوى‌ ثَلاثَةٍ إِلَّا هُوَ رابِعُهُمْ‌- تا آخر آيه سوره مجادله كه معنايش اينست كه هيچ سه تنى با هم نجوى نكنند جز اينكه خداوند چهارمى آنان است، و هيچ پنج تنى با يك ديگر نباشند الّا اينكه خداوند ششمى ايشان است، و نه كمتر و نه بيشتر از اين جماعتى گرد نيايند جز آنكه خداوند با آنانست هر كجا كه باشند».

و امّا اينكه فرمود: لا تَحْزَنْ‌ پس بگو بدانم اين حزن و ناراحتى ابو بكر طاعت خدا بود يا معصيت او؟ اگر فكر ميكنى كه طاعت خدا بود، پس گوئى رسول خدا ٦ از طاعت خدا او را منع فرمود، و اين بر خلاف فعل شخص حكيم است، و اگر گوئى آن معصيت بود، پس در اين چه فضيلتى است براى عاصى.

اكنون بگو بدانم اينكه خداوند حكايت فرموده: فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ‌