ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٨٣ - باب ٣٣ ذكر آنچه آن حضرت

و خداوند خوردن گوشت درندگان طيور و وحوش را كلا حرام كرده، زيرا كه لاش مرده و حرام گوشت ميخورند و از مدفوع استفاده خوراك مى‌كنند و از اين چيزها، پس خداوند عزّ و جلّ علاماتى براى شناخت حلال و حرامش در وحش و طير قرار داده تا تمييز داده شود حلال آن از حرامش چنان كه پدرم (موسى بن جعفر عليهما السّلام) فرموده: «هر صاحب نيش‌[١] از درندگان و هر صاحب چنگال از پرندگان حرام است، و هر پرنده‌اى كه داراى سنگدان است حلال گوشت خواهد بود» و علامت ديگرى كه فرق ميان حلال گوشت پرنده و حرام گوشت است، آنكه پدرم فرمود: «آن پرنده‌اى كه هنگام پرواز مرتّب بال ميزند از گوشتش بخور و آنكه در پرواز گاهى بال ميزند و بيشتر بدون حركت بالهايش سير مى‌كند از گوشتش مخور».

و خداوند گوشت خرگوش را حرام كرده چون همانند گربه و ساير وحوش داراى چنگال است، لذا همان حكم كه درندگان دارند در باره او جارى است بعلاوه كه در نفس او نجاستى هست مانند خون حيض (كه از خون بدن پليدتر است) چه او مسخ شده است.

[١]- دو دندان كه بعد از رباعيّات و قبل از دندانهاى كرسى است از بالا و پائين در دو طرف را چهار نيش گويند.