ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ١٧٥ - باب ٣٣ ذكر آنچه آن حضرت

بپروردگار عزّ و جلّ بسبب عبادات و خضوع و فروتنى، و كشيدن ذلّت سفر مدّتى مديد در ميان صحرا و درّه و دشت، در گرما و سرما، ميان امن و خوف و خاطر جمعى و ترس، در زمانى بس طولانى و پيوسته، و آنچه در حجّ است از منافع براى جميع مردم، و خواستن حاجت از خدا و ترسيدن از او، و رها كردن و دور شدن از صفت زشت بى‌رحمى و سنگدلى و بيباكى، و نيز از ياد نبردن خدا، و او را فراموش نكردن و از غير خدا اميد بريدن، و بعمل پرداختن، و بحقوق رسيدگى كردن، و جلوگيرى نفس از فسادگرائى گرائى، و نفع رساندن يا بمنفعت رسيدن كسانى كه در شرق يا غرب زمين زندگى مى‌كنند، در صحرا يا دريا بسر ميبرند، در حجّ شركت كرده، يا نكرده‌اند، از تاجر و بازرگان، از واردكننده و فروشنده يا خريدار و مشترى، از كاسب و نيازمند، و همچنين برآوردن حاجات مردم اطراف و اكناف و آن مكانها كه امكان اجتماع حاجيان در آن هست، چنان كه در آيه مباركه فرموده است‌ لِيَشْهَدُوا مَنافِعَ لَهُمْ‌.

و علّت وجوب حجّ در مدّت عمر يك بار براى اينست كه خداوند عزّ و جلّ در همه واجبات و فرائض ملاحظه كم قدرت ترين مكلّفين را فرموده است، و يكى‌