ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢١٢ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

و طلب بخشش از گناهان گذشته، و نهادن پيشانى بر روى خاك هر روز و هر شب، تا اينكه بنده هميشه بياد خدا باشد، و او را فراموش نكند، و در درگاه او خودباخته و پر هراس و كوچك و حقير، و خواهنده و مايل به افزونى دين و دنياى خود باشد، بعلاوه انزجار از گناه و تباهى كه در آن است، و اين عمل مرتب براى او ادامه دارد در شبانه روز براى اينكه بنده مدبّر و سرپرست و خالق خود را از ياد نبرد و بفراموشى نسپارد تا كه به ناشكرى و ناسپاسى افتد و طغيان و سركشى كند، و براى اينكه همواره در سلك طاعت پروردگار خود باشد، و بوظائف بندگى در پيشگاه خدايش قيام كند، و اين عبادات جلوگير باشد او را از گناهان، و مانعى براى او باشد از گرايش بفساد و خرابكارى.

و باز اگر كسى بگويد: براى چه مأمورند كه براى عبادت وضوء بگيرند و آغاز به آن شده است؟ در جواب گويند: براى اينكه بنده نظيف باشد هنگامى كه در برابر خداى خود بر پا مى‌ايستد، و از آلودگى معاصى و گناهان بسبب آن وضو پاك و طاهر گشته باشد، و در وقت مناجات با پروردگار خود مطيع او باشد در فرمانى كه صادر كرده است، و از هر پليدى و نجاستى برى و پاك و پاكيزه بدرگاه خداوند بايستد، بعلاوه كه وضو ساختن خود آدمى را از كسالت و چرت زدن باز ميدارد و دل را روشن و قلب را تميز و خالص ميگرداند و براى‌