ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٢٢ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

است بخدا از اينكه مبادا از نافرمانان و كوچك شمرندگان دستورات او و معاندان و آن كسان كه كفر ورزيدند (و حق را نپذيرفتند و مورد خشم و غضب واقع شدند) باشد؛ «و لا الضّالين»: دست بدامن شدن است از اينكه مبادا از گمراهان شود كه از راه او بدون شناخت و معرفت خارج شدند و گمان ميبردند كه كارى نيكو انجام داده‌اند. پس در اين سوره گرد آمده آنچه از تمامى خير و دانش است از امور آخرت و امور دنيا آن مقدارى كه در هيچ چيزى آنچنان گرد نيامده است.

پس اگر بگويد: چرا در ركوع و سجود ذكر تسبيح آمده است؟ گوئيم:

براى علّتهائى كه از آن جمله است اينكه: بنده با كمال خضوع و خشوع و عبوديت و پارسائى، و بينوائى و كوچكى و فروتنى و تقرّبى كه بسوى پروردگار خود داراست، تقديس‌كننده باشد مر او را، و تمجيدكننده و تسبيح‌كننده و مطيع و منقاد، و بزرگ دارنده و شكركننده باشد مر خالق و آفريننده و روزى دهنده خود را، و انديشه‌اش منحرف نشود و آرزوها او را به بيراهه و سوى غير او نبرد.

و اگر پرسيد كه: چرا اصل نماز دو ركعت قرار داده شده و به پاره‌اى از نمازها