ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٢٠ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

بعد آهسته گفتن اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم».

به پاسخ گفته مى‌شود: خوش داشته است كه بنده قيامش را بدرگاه خداوند و عبادت خود را با حمد و سپاس و تقديس و ميل و رغبت و ترس و خشوع آغاز كند، و بهمين صورت بپايان برد، و نيز در قيام او در اين ركعت براى خواندن قنوت طولى حاصل شود تا بجماعت برسد تا در ركعات فريضه، جماعت از او فوت نشود.

و اگر بپرسد: چرا مأمور بخواندن قرآن در نماز شده‌اند؟ بپاسخ گفته مى‌شود: براى آنكه قرآن مهجور نگردد و قراءت آن را كنار نگذارند و آن را متروك و ضايع و رها نكنند، و آن محفوظ شود، و در قلبها و سينه‌ها باقى ماند و متلاشى و نابود نگردد و ناشناخته نماند.

و اگر بگويد: چرا مأمور شده‌اند كه در ابتداى هر قراءت سوره حمد را بخوانند نه سوره‌هاى ديگر را؟ پاسخ اينست كه: هيچ كجاى قرآن آن مقدار كه در سوره حمد از جميع خيرات و دانشها جمع است، در هيچ يك از سوره‌ها نيست، و چنان است اين كلام خداوند:

«الحمد للَّه»: اداء آنچه راست كه حقتعالى از سپاس و شكر بر بندگان واجب ساخته است و شكر و سپاس از آنچه خداوند عبد و بنده خود را بدان‌