ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢١٨ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

بپا داشتن نماز بشتابيد) رسيدن وقت نماز را بعموم شنوندگان اطّلاع داده و اعلام مينمايد، و آن را در ميانه چهار جمله پيش، و چهار جمله پس از آن ابلاغ ميكند، و چهار حمله مقدّم عبارت است از دو تكبير مكرّر، و دو شهادت مكرّر بتوحيد و نبوّت، و چهار جمله مؤخّر كه عبارتند از «حىّ على الفلاح» مكرّر، و «حىّ على خير العمل»، مكرّر بمعنى بشتابيد براى رستگارى و سعادتمندى، و بشتابيد براى بهترين اعمال كه نماز است، سپس بسوى بهترين عمل خوانده است، در حالى كه ترغيب كرده است در آن، و سپس بگفتن دو بار تكبير و دو بار تهليل، اللَّه اكبر گفتن و لا اله الّا اللَّه، ندا دادن جملات بعد را مانند جملات قبل تكميل مى‌نمايد و كلام را با ذكر و ياد «اللَّه» كه نام معبود يكتا است پايان ميدهد همچنان كه با ياد همان نام آغاز نمود. پس اگر شخصى بپرسد: چرا در آخر «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌» را قرار داد، و «اللَّه اكبر» چنان كه در اوّل آنست قرار نداد؟ گفته مى‌شود: بدان جهت كه در آخر جمله «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌» نام خداى تعالى است، و او خوشداشت كه سخن بنام او پايان يابد، چنان كه بنام او آغاز شد.

و اگر بگويد: چرا بجاى «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ‌»، «سبحان اللَّه» يا «الحمد للَّه» نيست، در حالى كه نام خداوند در آخر اين دو جمله نيز هست؟ گفته مى‌شود: «لا إِلهَ‌