ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢١٦ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

غافل است بنماز، و اعلان وقت است براى كسى كه اوقات نماز را نمى‌داند، و اينكه اين اذان خواننده‌اى باشد خلق را بسوى عبادت پروردگارشان، و مايلشان كند بترغيب و تحريص به نيايش، و باقرار در آورد آنان را بيگانگى معبود، و ايمان را ظاهر و علنى و اسلام را آشكاركننده، و اعلام نماينده‌ايست كسانى را كه از آن غافل گشته‌اند، و جز اين نيست كه مؤذّن را مؤذّن گفته‌اند براى آنكه اعلام نماز ميكند و برپائى آن را بگوش همه ميرساند.

پس اگر كسى بپرسد كه: چرا در اذان آغاز بتكبير و گفتن: «اللَّه اكبر» ميكنند پيش از آنكه كلمه توحيد و «لا اله الّا اللَّه» گويند؟ پاسخ آنست كه خداوند خواسته است ابتداء بذكر او شود، و در تكبير «اللَّه» در آغاز است ولى در «

لا اله الّا اللَّه‌

» نام او «اللَّه» در آخر است، پس ابتدا بنام خود كه «اللَّه» است فرمود تا حرف اوّل اذان و حرف آخر آن «اللَّه» باشد.

و اگر فردى بپرسد كه: چرا هر جمله از اذان دو بار تكرار مى‌شود؟ در پاسخ گويند: براى آنكه در گوش سامعان تأكيدى باشد، اگر نداى اوّل را غافل بود در بار دوم متوجه شود، و ديگر آنكه نماز دو ركعت دو ركعت است، لذا جملات اذان نيز دو بار دو بار است.