ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢١٩ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

إِلَّا اللَّهُ‌» اقرار است بيكتائى خدا و نفى همه انبازهائى كه معبود گرفته شده و خدا نيستند و مخلوقند (و مخلوق شايستگى معبودى ندارد) و اين اقرار اساس ايمان است و از تسبيح و تحميد بالاتر است و اعظم از آن دو ذكر ميباشد.

و چنانچه كسى بپرسد: چرا در ابتداء نماز و پيش از هر ركوع و سجود و قيام و قعود بايد تكبير گفت؟ پاسخش همانست كه در اذان گفتيم.

و چنانچه بپرسد: چرا دعا در ركعت اوّل پيش از قراءت آمده، و در ركعت دوم قنوت و دعا پس از قراءت؟.

شرح: «مراد دعاهائيست كه در بين تكبيرات هفتگانه افتتاحيّه خوانده مى‌شود كه پس از سه تكبير متوالى اوّل اين دعا خوانده مى‌شود «اللّهم أنت الملك الحقّ لا اله الّا أنت، سبحانك إنّى ظلمت نفسى فاغفر لى ذنبى، إنّه لا يغفر الذّنوب إلّا أنت» و در دو تكبير ديگر اين دعا خوانده مى‌شود: «لبّيك و سعديك، و الخير في يديك، و الشّر ليس اليك، و المهدىّ من هديت، لا ملجأ [و لا منجا] منك الّا اليك، سبحانك و حنانيك، تباركت و تعاليت، سبحانك ربّ البيت» و بعد از دو تكبير ديگر كه از اين هفت تكبير يكى را بايد تكبيرة الاحرام نيّت كند اين دعا خوانده مى‌شود:

وجهت وجهى للذى فطر السّماوات و الأرض* عالم الغيب و الشهادة حنيفا مسلما و ما انا من المشركين* انّ صلاتى و نسكى و محياي و مماتى للَّه رب العالمين* لا شريك له و بذلك امرت و انا اول المسلمين و