ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٢٩ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

دادند، و خواستند پى كار و كسب خود روند باز دستور نماز عصر را داده كه آن را انجام دهند و سپس بكارى كه در نظر دارند رهسپار گشته و باصلاح آن امر دنيائى خود پردازند، و چون شب شد، لباس از تن بيفكنند و بجايگاه و منزل باز گردند، پيش از هر كار بايد بعبادت و ذكر پروردگارشان ابتدا كنند، و بعد بامور ديگر پردازند، لذا نماز مغرب را بر ايشان واجب فرمود، و چون وقت استراحت و خواب آيد و از كار و كوشش فراغت يافتند خوشداشته است كه در آغاز بعبادت و طاعت او پردازند، سپس در پى امورى كه ميخواهند انجام دهند روند و آنچنان باشند كه ابتدا كرده باشند در هر فصلى از ساعات شبانه روز بطاعت و پرستش او، و از اين جهت در اين وقت نماز عشاء را واجب ساخت، پس چون اين دستور را بكار بندند او را فراموش نخواهند كرد و از او غافل نخواهند شد و در اين صورت دلهاشان سخت نگردد و رغبتشان نكاهد.

و اگر بگويد: وقتى معين براى عصر نيست مانند اوقات نمازهاى ديگر، چرا آن را بين ظهر و مغرب قرار داد و ميان عشاء و صبح، يا ميان صبح و ظهر قرار نداد؟ گفته مى‌شود: براى آنكه هيچ وقتى براى مردم از ضعفاء و از