ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٣٩ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

است؟ پاسخ آنست كه هر نمازى كه در سفر قصر نيست نوافل آنهم بر جاى خود باقيست، و آن چنين است كه نماز مغرب چون در سفر و حضر بايد تمام بجا آورده شود نافله‌هاى بعد از آن تمامى برجاست و بايد ادا شود، و همچنين نماز صبح چون تمام است نوافل ما قبل آن هم برجاست.

و اگر سؤال كند كه چرا نماز عشاء كه قصر بايد خوانده شود نافله‌اش ساقط نيست، گفته مى‌شود اين دو ركعت از پنجاه ركعت فرائض و نوافل نيست، بلكه بر پنجاه ركعت فريضه و نافله اضافه شده تا در مقابل هر ركعت از فريضه دو ركعت نافله باشد.

و اگر بگويد: چرا براى مسافر و مريض جايز است كه نماز شب خود را در اوّل شب بجاى آورند؟ گفته مى‌شود: براى اينكه مسافر مشغوليّاتى دارد، و بيمار هم ضعف و ناسلامتى دارد و در شب بايد استراحت كنند، لذا در اول شب براى آنان اداى نوافل جايز شده است تا مريض استراحت كند و مسافر هم بكار خود كه: تهيّه اسباب و وسائل و پيمودن راه و طىّ طريق است برسد.

و اگر بپرسد: چرا مأموريم كه بر مردگان خود نماز بخوانيم گفته مى‌شود:

براى اينكه بدرگاه خدا شفيع ميت شوند و آمرزش او را از خداوند بخواهند،