ترجمه عيون أخبار الرضا شيخ صدوق - غفاري، علي اکبر؛ مستفيد، حميد رضا - الصفحة ٢٥٢ - باب ٣٤ عللى كه فضل بن شاذان ذكر كرده است

عذرش باقى بود تا ماه رمضان ديگر رسيد حكمش تبديل بدادن فديه مى‌شود براى روزه قضا شده، زيرا او بمنزله شخصى مى‌شود كه بواسطه عملى روزه كفّاره بر او واجب شده است و طاقت گرفتن روزه را ندارد پس از او روزه ساقط مى‌شود و بجاى آن فديه لازم مى‌گردد، و اگر براى او تا ماه رمضان ديگر افاقه و بهبودى حاصل شد و (با اين حال روزه را) نگرفت، بايد براى اينكه وقت را ضايع كرده و از آن براى انجام وظيفه استفاده نكرده فديه دهد و قضاى روزه‌اى را كه دارد و بر ذمّه‌اش تعلّق گرفته بجاى آورد چون ميتوانسته است آن را انجام دهد.

و اگر بپرسد: چرا روزه‌هاى مستحبّى مقرّر شده؟ گفته مى‌شود: براى آنكه روزه‌هاى واجب را كامل سازد.

و اگر بپرسد: چرا روزه‌هاى مستحبّى در هر ماه سه روز است و در هر ده روزى يك روز؟ گفته خواهد شد: خداوند متعال ميفرمايد: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثالِها (هر كس عمل نيكى انجام دهد ده برابر جزا و پاداش خواهد داشت- انعام: ١٦٠) پس هر كس در هر ده روز يك روز را روزه بگيرد مانند اينست كه همه ايّام سال را روزه گرفته است، چنان كه سلمان- رحمة اللَّه عليه- ميگفت: «روزه سه روز در هر ماه روزه دهر و تمام روزها بحساب مى‌آيد، پس هر كس غير آن زمانى بيابد روزه بگيرد».