شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٧ - حكايت آن زاهد كه در سال قحط شاد و خندان بود با مفلسى و بسيارى عيال، و خلق مىمردند از گرسنگى گفتندش چه هنگام شادى است كه هنگام صد تعزيت است گفت مرا بارى نيست

همچنان كآن زاهد اندر سال قحط

بود او خندان و گريان جمله رَهط

پس بگفتندش چه جاى خنده است‌

قحط بيخ مؤمنان بر كنده است‌

رحمت از ما چشم خود بر دوخته است‌

ز آفتاب تيز صحرا سوخته است‌

كشت و باغ و رز سيه استاده است‌

در زمين نم نيست نه بالا نه پست‌

خلق مى‌ميرند زين قحط و عذاب‌

ده ده و صد صد چو ماهى دور از آب‌

بر مسلمانان نمى‌آرى تو رحم‌

مؤمنان خويش‌اند و يك تن شَحمُ و لَحم‌

رنج يك جزوى ز تن رنج همه است‌

گر دم صلح است يا خود مَلحَمه است‌

گفت در چشم شما قحط است اين‌

پيش چشمم چون بهشت است اين زمين‌

من همى‌بينم به هر دشت و مكان‌

خوشه‌ها أنبه رسيده تا ميان‌

خوشه‌ها در موج از باد صبا

پُر بيابان سبزتر از گندنا

ز آزمون من دست بر وى مى‌زنم‌

دست و چشم خويش را چون بَر كنم‌

يارِ فرعون تنيد اى قوم دون‌

ز آن نمايد مر شما را نيل خون‌

يار موسىِّ خرَد گرديد زود

تا نماند خون و بينيد آبِ رود

با پدر از تو جفايى مى‌رود

آن پدر در چشم تو سگ مى‌شود

آن پدر، سگ نيست تأثير جفاست‌

كه چنان رحمت نظر را سگ نماست‌

گرگ مى‌ديدند يوسف را به چشم‌

چون كه اخوان را حسودى بود و خشم‌

با پدر چون صلح كردى خشم رفت‌

آن سگى شد، گشت بابا يار تَفت‌