شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥ - تمامى حكايت آن عاشق كه از عسس گريخت در باغى مجهول، خود معشوق را در باغ يافت و عسس را از شادى دعاى خير مىكرد و مىگفت كه عسى أن تكرهوا شيئا و هو خير لكم

ب ٨٠- ٧١ زيد و آن ...: از اسم و ضمير مطلق شخص مقصود است. (فلان كس) صدّيق: راستگو.

سنى: عالى، بلند مرتبه.

جنان: سپر. (باز دارنده بدى و رنج.) از چشم عشاق نگريستن: چنان كه در دفتر اوّل است:

٤٠٨- ٤٠٧/ ١ و سعدى راست: «از دريچه چشم مجنون بايستى در جمال ليلى نظر كردن.» (گلستان سعدى، ص ١٤٤) چشم خود بر بند ...: با چشم خود بدان زيبا رو منگر تا او را زشت بينى.

چشم و نظر عاريت كردن: بعض شارحان هندى آن را از حديث «عرفت ربّى بربّى» گرفته‌اند و نيكلسون نيز آن را در شرح خود آورده و مرحوم فروزانفر به فرموده‌ى على (ع) اشارت كرده است كه: «اعرِفُوا اللَّهَ بِاللّهِ.» ليكن اين دو روايت تناسب چندانى با مضمون بيت ندارد. معنى بيت اين است: از معشوق (خدا) خواه تا تو را ديده حقيقت بين دهد و مناسب با اين مضمون حديث: «اللَّهُمَّ أرِنى الدّنيا كَما تُرِيها صالِحى عِبادَكَ» است.

كان اللَّه: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٩٣٩/ ١.

چشم او من باشم:

١٩٣٨/ ١