شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٩٩ - اعتراض كردن معترضى بر رسول

چون پيمبر سرورى كرد از هُذَيل‌

از براى لشكر منصور خيل‌

بُو الفضولى از حسد طاقت نداشت‌

اعتراض و لا نُسَلِّم بر فراشت‌

خلق را بنگر كه چون ظُلمانى‌اند

در متاع فانيى چون فانى‌اند

از تكبّر جمله اندر تفرقه‌

مرده از جان زنده‌اند از مَخرَقَه‌

اين عجب كه جان به زندان اندر است‌

و آن گهى مفتاح زندانش به دست‌

پاى تا سر غرق سرگين آن جوان‌

مى‌زند بر دامنش جوىِ روان‌

دائما پهلو به پهلو بى‌قرار

پهلوى آرامگاه و پشت دار

نور پنهان است و جست و جو گواه‌

كز گزافه دل نمى‌جويد پناه‌

گر نبودى حبسِ دنيا را مَناص‌

نه بُدى وحشت نه دل جُستى خلاص‌

وحشتت همچون مُوَكَّل مى‌كشد

كه بجو اى ضال مِنهاجِ رشد

هست منهاج و نهان در مكمن است‌

يافتش رهن گزافه جُستن است‌

تفرقه جويانِ جمع اندر كمين‌

تو در اين طالب رخ مطلوب بين‌

مردگان باغ بر جَسته ز بُن‌

كآن دهنده زندگى را فهم كن‌

چشم اين زندانيان هر دم به در

كى بُدى، گر نيستى كس مژده‌ور

صد هزار آلودگانِ آب جو

كى بُدندى، گر نبودى آبِ جو

بر زمين پهلوت را آرام نيست‌

دان كه در خانه لحاف و بسترى است‌

بى‌مقر گاهى نباشد بى‌قرار

بى‌خمار اشكن نباشد اين خمار

گفت نه نه يا رسول اللَّه مكن‌

سرور لشكر مگر شيخ كهن‌