شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٠ - قصه شكايت استر با شتر كه من بسيار در رو مىافتم در راه رفتن، تو كم در روى مىآيى اين چراست و جواب گفتن شتر او را

گفت گر چه هر سعادت از خداست‌

در ميان ما و تو بس فرق‌هاست‌

سر بلندم من دو چشم من بلند

بينشِ عالى امان است از گزند

از سر كُه من ببينم پاى كوه‌

هر گَو و هموار را من توه توه‌

همچنان كه ديد آن صدر اجل‌

پيش كار خويش تا روز اجل‌

آن چه خواهد بود بعد بيست سال‌

داند اندر حال آن نيكو خصال‌

حال خود تنها نديد آن متّقى‌

بلكه حال مغربى و مشرقى‌

نور در چشم و دلش سازد سَكَن‌

بهرِ چه سازد پى حبُّ الوطن‌

همچو يوسف كو بديد اول به خواب‌

كه سجودش كرد ماه و آفتاب‌

از پس ده سال بلكه بيشتر

آن چه يوسف ديده بد بر كرد سر

نيست آن ينظر بِنُورِ اللَّه گزاف‌

نور ربّانى بود گردون شكاف‌

نيست اندر چشم تو آن نور، رو!

هستى اندر حسِّ حيوانى گرو

تو ز ضعف چشم بينى پيش پا

تو ضعيف و هم ضعيفت پيشوا

پيشوا چشم است دست و پاى را

كو ببيند جاى را ناجاى را

ديگر آن كه چشم من روشن تر است‌

ديگر آن كه خلقتِ من اطهَر است‌

ز آن كه هستم من ز اولاد حلال‌

نه ز اولاد زنا و اهل ضلال‌