شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٠ - لابه كردن قبطى سبطى را كه يك سبوبه نيت خويش از نيل پر كن و بر لب من نه تا بخورم به حق دوستى و برادرى كه سبو كه شما سبطيان بهر خود پر مىكنيد از نيل، آب صاف است و سبو كه ما قبطيان پر مىكنيم خون صاف است

ليك گر واقف شوى زين آب پاك‌

كه كلام ايزد است و روحناك‌

نيست گردد وسوسه كُلّى ز جان‌

دل بيابد ره به سوى گلستان‌

ز آن كه در باغىّ و در جويى پرد

هر كه از سرِّ صحف بويى برد

يا تو پندارى كه روى اوليا

آن چنان كه هست مى‌بينيم ما

در تعجب مانده پيغمبر از آن‌

چون نمى‌بينند رويم مؤمنان‌

چون نمى‌بينند نور روم خلق‌

كه سبق بُرده است بر خورشيدِ شرق‌

ور همى‌بينند اين حيرت چراست؟

تا كه وحى آمد كه آن رو در خفاست‌

سوى تو ماه است و سوى خلق ابر

تا نبيند رايگان روى تو گبر

سوى تو دانه است و سوى خلق دام‌

تا ننوشد زين شراب خاص عام‌

گفت يزدان كه تَرَاهُم يَنظُرون‌

نقش حمّام‌اند هُم لَا يُبصِرون‌

مى‌نمايد صورت اى صورت پرست‌

كآن دو چشم مرده او ناظر است‌

پيش چشم نقش مى‌آرى ادب‌

كو چرا پاسم نمى‌دارد عجب‌

از چه بس بى‌پاسخ است اين نقش نيك‌

كه نمى‌گويد سلامم را عليك‌

مى‌نجنباند سر و سبلت ز جود

پاس آن كه كردمش من صد سجود

حق اگر چه سر نجنباند برون‌

پاسِ آن ذَوقى دهد در اندرون‌

كه دو صد جنبيدنِ سر ارزد آن‌

سر چنين جنباند آخر عقل و جان‌

عقل را خدمت كنى در اجتهاد

پاس عقل آن است كافزايد رشاد

حق نجنباند به ظاهر سر تو را

ليك سازد بر سَران سرور تو را

مر تو را چيزى دهد يزدان نهان‌

كه سجود تو كنند اهل جهان‌