شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦ - شرح إنما المؤمنون إخوة و العلماء كنفس واحدة خاصه

ب ٤٢٩- ٤١٣ گرگان و سگان: كنايت از كافران يا جويندگان دنيا، دنيا طلبان.

جمع گفتن: توضيحى است براى جان‌ها گفتن. (اگر جان شيران خدا يكى است چرا جان را جمع بستم؟ از آن رو كه جسم‌ها متعدد است.) قاعده: بنياد.

مؤمنان و نفس واحده:

١٨٦/ ٢ مثل و مثال: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٩٤٠/ ٣.

خوش نظر: حقيقت بين.

جان بازى: كنايت از كارزار، نبرد. جهاد در راه خدا.

اين سرا: كنايت از دنيا، اين جهان.

چراغ شش فتيله: كنايت از پنچ حس و حس مشترك.

نور علتى: نورى كه از روغن و فتيله پديد آمده، نورى كه علت مادى دارد.

روز روشن ...: چون روز شود آن چراغ نورى ندهد.

چنان كه بارها در مطاوى مثنوى، نيز در ضمن اين بيت‌ها فرموده است، اولياى حق و فرستادگان خدا يكى هستند. در جسم متعدد و در جان متحد، چرا كه جان‌هاى آنان جان قدسى است، جانى است كه از عالم ربوبى افاضه شده، مثال آن مثال نور خورشيد است كه از شكاف‌ها و پنجره‌ها بتابد و شكل‌هاى گونه گون پديد آورد و چون آن مانع‌ها را بر گيرند يك نور بيش نماند بدن‌ها چون شكاف‌ها و پنجره‌هاست و جان چون نور خورشيد: