شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨١ - كژ وزيدن باد بر سليمان

باد بر تخت سليمان رفت كژ

پس سليمان گفت بادا كژ مغژ!

باد هم گفت اى سليمان كژ مرو

ور روى كژ، از كژم خشمين مشو

اين ترازو بهر اين بنهاد حق‌

تا رود انصاف ما را در سَبَق‌

از ترازو كم كنى من كم كنم‌

تا تو با من روشنى من روشنم‌

همچنين تاج سليمان ميل كرد

روز روشن را بر او چون لَيل كرد

گفت تاجا كژ مشو بر فرق من!

آفتابا كم مشو از شرق من!

راست مى‌كرد او به دست آن تاج را

باز كژ مى‌شد بر او تاج اى فَتَى‌

هشت بارش راست كرد و گشت كژ

گفت تاجا چيست آخر كژ مغژ؟

گفت اگر صد ره كنى تو راست، من‌

كژ شوم چون كژ روى اى مؤتَمن‌

پس سليمان اندرونه راست كرد

دل بر آن شهوت كه بودش كرد سرد

بعد از آن تاجش همان دم راست شد

آن چنان كه تاج را مى‌خواست شد

بعد از آنش كژ همى‌كرد او به قصد

تاج او مى‌گشت تارك جو به قصد

هشت كَرّت كژ بكرد آن مهترش‌

راست مى‌شد تاج بر فرقِ سرش‌

تاج ناطق گشت كاى شه ناز كن‌

چون فشاندى پَر ز گِل، پرواز كن‌