شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٩ - در بيان آن كه شناساى قدرت حق نپرسد كه بهشت و دوزخ كجاست

هر كجا خواهد خدا دوزخ كند

أوج را بر مرغ دام و فخ كند

هم ز دندانت بر آيد دَردها

تا بگويى دوزخ است و اژدها

يا كند آب دهانت را عسل‌

كه بگويى كه بهشت است و حُلَل‌

از بن دندان بروياند شكر

تا بدانى قُوّتِ حكم قَدَر

پس به دندان بى‌گناهان را مگز

فكر كن از ضربت نامُحتَرز

نيل را بر قبطيان حق خون كند

سبطيان را از بلا مَحصون كند

تا بدانى پيش حق تمييز هست‌

در ميان هوشيار راه و مست‌

نيل تمييز از خدا آموخته است‌

كه گشاد آن را و اين را سخت بست‌

لطف او عاقل كند مر نيل را

قهر او ابله كند قابيل را

در جمادات از كرم عقل آفريد

عقل از عاقل به قهر خود بُريد

در جماد از لطف عقلى شد پديد

وز نكال از عاقلان دانش رميد

عقل چون باران به امر آن جا بريخت‌

عقل اين سو خشم حق ديد و گريخت‌

ابر و خورشيد و مه و نجمِ بلند

جمله بر ترتيب آيند و رَوند

هر يكى نآيد مگر در وقت خويش‌

كه نه پس ماند ز هنگام و نه پيش‌