شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٦ - اختيار كردن پادشاه دختر درويش زاهدى را از جهت پسر و اعتراض كردن اهل حرم و ننگ داشتن ايشان از پيوندى درويش

غَنِىُّ القَلب: كه دلى بى‌نياز دارد. كه در بند دنياوى نيست. چنان كه در حديث از رسول ٦ آمده است: «خَيرُ الغِنَى غِنَى النَّفسِ.» (امالى صدوق، به نقل از بحار الانوار، ج ٧٢، ص ١٠٦) تُقَى: پرهيزكارى.

قِلّت: كمى. (اندك مال بودن.) آن: اشارت به دون است.

وين: پرهيزكار فقير.

جهاز: براى رعايت قافيه «جهيز» خوانده شود.

غم دين گزيدن: ظاهراً گرفته از حديث زير است: «من جعل الهموم همّاً واحدا كفاه اللَّه همَّ دنياه و من تشعبت به الهموم لم يبالِ اللَّه فى أىِّ اودِية الدنيا هَلَك.» (احاديث مثنوى، از مستدرك حاكم) و در حديث‌هاى شيعه بدين مضمون است: «من كان همّه همّاً واحداً كفاه اللَّه هَمَّهُ و من كَان همُّه فى كل وادٍ لم يُبالِ اللَّهُ بأىِّ واد هلك: آن كه هم خود را بر يك جهت مقصود دارد خدا آن را بر آرد و آن كه هم او به هر وادى رود [به هر چيز دل بندد] خدا ننگرد كه در كدام وادى [از گمراهى‌] تباه شود.» (اصول كافى، ج ٢، ص ٢٤٦، بحار الانوار، ج ٦٤، ص ١٥١) صيد دين كن: براى توضيح بيشتر اين مطلب نگاه كنيد به: بيت ٢٢١٢/ ٢ به بعد.