شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٤١ - قصه يارى خواستن حليمه از بتان چون عقيب فطام، مصطفى را

قصّه راز حليمه گويمت‌

تا زدايد داستان او غمت‌

مصطفى را چون ز شير او باز كرد

بر كفش برداشت چون ريحان و وَرد

مى‌گريزانيدش از هر نيك و بد

تا سپارد آن شهنشه را به جَد

چون همى‌آورد امانت را ز بيم‌

شد به كعبه و آمد او اندر حطيم‌

از هوا بشنيد بانگى كاى حطيم‌

تافت بر تو آفتابى بس عظيم‌

اى حطيم امروز آيد بر تو زود

صد هزاران نور از خورشيد جود

اى حطيم امروز آرد در تو رخت‌

محتشم شاهى كه پيك اوست بخت‌

اى حطيم امروز بى‌شك از نوى‌

منزل جان‌هاى بالايى شوى‌

جان پاكان طُلب طُلب و جوق جوق‌

آيدت از هر نواحى مستِ شوق‌

گشت حيران آن حليمه ز آن صدا

نه كسى در پيش نه سوى قفا

شش جهت خالى ز صورت وين ندا

شد پياپى، آن ندا را جان فدا

مصطفى را بر زمين بنهاد او

تا كند آن بانگ خوش‌[١] را جُست و جو

چشم مى‌انداخت آن دم سو به سو

كه كجا است اين شه اسرار گو

كين چنين بانگ بلند از چپ و راست‌

مى‌رسد يا رب رساننده كجاست؟

چون نديد او خيره و نوميد شد

جسم لرزان، همچو شاخ بيد شد

باز آمد سوى آن طفل رشيد

مصطفى را بر مكان خود نديد

حيرت اندر حيرت آمد بر دلش‌

گشت بس تاريك از غم منزلش‌