شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٤٢ - در بيان آن كه وهم قلب عقل است و ستيزه اوست بدو ماند و او نيست و قصه مجاوبات موسى

بنده ياغىِّ طاغىِّ ظَلُوم‌

زين وطن بگريخته از فعل شوم‌

خونى و غدّارى و حق ناشناس‌

هم بر اين اوصاف خود مى‌كن قياس‌

در غريبى خوار و درويش و خَلَق‌

كه ندانستى سپاس ما و حق‌

گفت حاشا كه بود با آن مليك‌

در خداوندى كسى ديگر شريك‌

واحد اندر مُلك او را يار نى‌

بندگانش را جز او سالار نى‌

نيست خلقش را دگر كس مالكى‌

شركتش دعوى كند جز هالكى؟

نقش او كرده است و نقّاشِ من اوست‌

غير اگر دعوى كند او ظلم جوست‌

تو نتوانى ابروى من ساختن‌

چون توانى جان من بشناختن‌

بلكه آن غدّار و آن طاغى توى‌

كه كنى با حقّ دعوىِّ دُوِى‌

گر بكُشتم من عوانى را به سهو

نه براى نفس كشتم نه به لهو

من زدم مشتى و ناگاه اوفتاد

آن كه جانش خود نَبُد جانى بداد

من سگى كُشتم تو مرسل زادگان‌

صد هزاران طفل بى‌جرم و زيان‌

كشته اىّ و خونشان در گردنت‌

تا چه آيد بر تو زين خون خوردنت‌

كشته اى ذُرِّيَّتِ يعقوب را

بر اميد قتل من مطلوب را

كورى تو حق مرا خود بر گزيد

سر نگون شد آن چه نفست مى‌پزيد

گفت اينها را بهل بى‌هيچ شك‌

اين بود حقَ من و نان و نمك‌

كه مرا پيش حشر خوارى كنى‌

روز روشن بر دلم تارى كنى‌