شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٨١ - بيان آن كه عقل جزوى تا به گور بيش نبيند در باقى مقلد اوليا و انبياست

مى‌ربودند اندكى ز آن رازها

تا شُهُب مى‌راندشان زود از سما

كه رويد آن جا رسولى آمده است‌

هر چه مى‌خواهيد زو آيد به دست‌

گر همى‌جوييد دُرِّ بى‌بها

ادخُلوا الأَبيَاتَ مِن أبوابِهَا

مى‌زن آن حلقه در و بر باب بيست‌

از سوى بام فلكتان راه نيست‌

نيست حاجت‌تان بدين راه دراز

خاكيى را داده‌ايم اسرار راز

پيش او آييد اگر خائن نييد

نيشكر گرديد از او گر چه نييد

سبزه روياند ز خاكت آن دليل‌

نيست كم از سُمِّ اسب جبرئيل‌

سبزه گردى تازه گردى در نُوى‌

گر تو خاك اسبِ جبريلى شوى‌

سبزه جان بخش كآن را سامرى‌

كرد در گوساله تا شد گوهرى‌

جان گرفت و بانگ زد ز آن سبزه او

آن چنان بانگى كه شد فتنه عدو

گر امين آييد سوى اهل راز

وارهيد از سر كُلَه مانند باز

سر كلاه چشم بندِ گوش بند

كه از او باز است مسكين و نژند

ز آن كله مر چشم بازان را سَد است‌

كه همه ميلش سوى جنس خود است‌

چون بريد از جنس با شه گشت يار

بر گشايد چشم او را باز دار

راند ديوان را حق از مِرصاد خويش‌

عقل جزوى را ز استبداد خويش‌

كه سرى كم كن نه اى تو مستبِد

بلكه شاگرد دلىّ و مستعد

رو بَرِ دل رو كه تو جزو دلى‌

هين كه بنده پادشاه عادلى‌

بندگى او به از سلطانى است‌

كه أنَا خَيرٌ دمِ شيطانى است‌

فرق بين و بر گزين تو اى حبيس‌

بندگىِّ آدم از كِبر بليس‌

گفت آن كه هست خورشيد ره او

حرف طُوبى هر كه ذَلَّت نَفسُهُ‌

سايه طوبى ببين و خوش بخسب‌

سر بنه در سايه بى‌سركش بخسب‌

ظِلِّ ذَلَّت نَفسُهُ خوش مَضجَعى است‌

مُستعِدِّ آن صفا را مَهجَعى است‌

گر از اين سايه روى سوى مَنى‌

زود طاغى گردى و ره گم كنى‌