شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٣ - تصديق كردن استر جوابهاى شتر را و اقرار آوردن به فضل او بر خود، و از او استعانت خواستن و بدو پناه گرفتن به صدق، و نواختن شتر او را و ره نمودن و يارى دادن پدرانه و شاهانه

گفت استر راست گفتى اى شتر

اين بگفت و چشم كرد از اشك پُر

ساعتى بگريست و در پايش فتاد

گفت اى بگزيده رَبُّ العباد

چه زيان دارد گر از فرخندگى‌

در پذيرى تو مرا در بندگى‌

گفت چون اقرار كردى پيش من‌

رو كه رَستى تو ز آفاتِ زَمَن‌

دادى انصاف و رهيدى از بلا

تو عدو بودى شدى ز اهل وَلَا

خوى بد در ذات تو اصلى نبود

كز بد اصلى نيايد جز جحود

آن، بدِ عارِيَّتى باشد كه او

آرد اقرار و شود او توبه جو

همچو آدم زَلَّتش عاريَّه بود

لاجرم اندر زمان توبه نمود

چون كه اصلى بود جرم آن بليس‌

ره نبودش جانب توبه نفيس‌

رو كه رَستى از خود و از خوى بَد

وز زبانه نار و از دندان دد

رو كه اكنون دست در دولت زدى‌

در فكندى خود به بخت سَرمَدى‌

ادخُلى تو فى عِبادى يافتى‌

ادخُلى فِى جَنَّتِى در يافتى‌

در عبادش راه كردى خويش را

رفتى اندر خُلد از راه خفا

اهدِنَا گفتى صراط مستقيم‌

دست تو بگرفت و بردت تا نعيم‌

نار بودى نور گشتى اى عزيز

غوره بودى گشتى انگور و مويز

اخترى بودى شدى تو آفتاب‌

شاد باش اللَّهُ اعلَم بِالصَّواب‌