شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٦ - تفسير يا أيها المزمل

خواند مُزَّمِّل نبى را زين سبب‌

كه برون آ از گليم اى بُو الهَرَب‌

سر مكش اندر گليم و رو مپوش‌

كه جهان جسمى است سر گردان تو هوش‌

هين مشو پنهان ز ننگ مُدَّعى‌

كه تو دارى شمعِ وحى شَعشَعى‌

هين قُمِ اللَّيلَ كه شمعى اى هُمام‌

شمع اندر شب بود اندر قيام‌

بى‌فروغت روز روشن هم شب است‌

بى‌پناهت شير اسير ارنب است‌

باش كشتيبان در اين بحر صفا

كه تو نوح ثانيى اى مصطفى‌

ره شناسى مى‌ببايد با لُباب‌

هر رهى را خاصه اندر راهِ آب‌

خيز بنگر كاروان ره زده‌

هر طرف غولى است كشتيبان شده‌

خضر وقتى غَوثِ هر كشتى توى‌

همچو روح اللَّه مكن تنها رَوى‌

پيش اين جمعى چو شمع آسمان‌

انقطاع و خلوت آرى را بِمان‌

وقت خلوت نيست اندر جمع آى‌

اى هُدى چون كوه قاف و تو هماى‌

بدر بر صدر فلك شد شب روان‌

سير را نگذارد از بانگ سگان‌

طاعنان همچون سگان بر بدرِ تو

بانگ مى‌دارند سوى صدر تو

اين سگان كرَّند ز أمرِ أنصِتُوا

از سَفَه وَعوَع كنان بر بدر تو

هين بمگذار اى شفا رنجور را

تو ز خشم كر عصاى كور را