شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٧٤ - قصه فرزندان عزير

سمرقند و دمشق: دو جا از چهار جا كه پيشينيان آن را بهشت مى‌دانستند و دو ديگر ابله و شعب بوَّان است.

جو جو بودن ...: اكنون درك تو در پى چيزهاى گوناگون است و هر قسمتى از آن دل بسته به چيزى. اگر اين اجزا را فراهم كنى، در خور پذيرفتن مى‌شوى.

جماعت رحمت بودن:

٣٠١٧/ ١ (نگاه كنيد به: ذيل بيت ٣٠١٧/ ١) جان قسمت گشته: كنايت از انديشه آدمى كه پريشان است و به هر سويى روان.

جواب احمقان: نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٤٨٧/ ٤.

خامياز: خميازه.

پيمبران مؤمنان را به نعمت آن جهان مژده مى‌دهند كه: فَبَشِّرْ عِبادِ الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ. (زمر، ١٧- ١٨) و كافران را به عذاب: فَبَشِّرْهُمْ بِعَذابٍ أَلِيمٍ. (آل عمران، ٢١) كفر و ايمان در ديده عاشقان پوست است. كفر پوستى كه از مغز تهى است و ايمان پوستى كه آن را با مغز پيوستگى است. اما عارفان آن سوى اين دواند، ليكن اين دقيقه را همگان نتوانند دريافت. عاشقان‌اند كه مست نقدند و از آن با خبر.

(منطق الطير عطار، ص ٦٦- ٦٧) كافران از درك آن حقيقت محروم‌اند و پيوسته در گزند، و مؤمنان به بويى از آن خرسند، و عاشقان در وصال آن دل پسند. اما خداوندان عقل جزوى درك اين حقيقت‌