شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٦ - جواب گفتن مصطفى

در حضور مصطفاى قند خو

چون ز حد بُرد آن عرب از گفت و گو

آن شه وَ النَّجم و سلطانِ عَبَس‌

لب گزيد آن سرد دم را گفت بس‌

دست مى‌زد بهر منعش بر دهان‌

چند گويى پيش داناى نهان‌

پيش بينا بُرده اى سرگين خشك‌

كه بخر اين را به جاى نافِ مُشك‌

بَعر را اى گنده مغز گنده مُخ‌

زير بينى بنهى و گويى كه اخ‌

اخ اخى برداشتى اى گيج گاج‌

تا كه كالاى بدت يابد رواج‌

تا فريبى آن مشامِ پاك را

آن چريده گلشن افلاك را

حلم او خود را اگر چه گول ساخت‌

خويشتن را اندكى بايد شناخت‌

ديگ را گر باز ماند امشب دهن‌

گربه را هم شرم بايد داشتن‌

خويشتن گر خفته كرد آن خوب فر

سخت بيدار است دستارش مبر

چند گويى اى لجوجِ بى‌صفا

اين فسون ديو پيش مصطفى‌

صد هزاران حلم دارند اين گروه‌

هر يكى حلمى از آنها صد چو كوه‌

حلمشان بيدار را ابله كند

زيرك صد چشم را گمره كند

حلمشان همچون شرابِ خوبِ نغز

نغز نغزك بر رود بالاى مغز

مست را بين ز آن شراب پر شگفت‌

همچو فرزين مست كژ رفتن گرفت‌

مرد بَرنا ز آن شراب زود گير

در ميان راه مى‌افتد چو پير

خاصه اين باده كه از خمِّ بلى است‌

نه ميى كه مستى او يك شبى است‌

آن كه آن اصحاب كهف از نُقل و نَقل‌

سيصد و نه سال گُم كردند عقل‌

ز آن زنان مصر جامى خورده‌اند

دست‌ها را شرحه شرحه كرده‌اند

ساحران هم سُكرِ موسى داشتند

دار را دل دار مى‌انگاشتند

جعفر طيّار ز آن مى‌بود مست‌

ز آن گرو مى‌كرد بى‌خود پا و دست‌