شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣١٣ - قصه سبحانى ما أعظم شأنى گفتن أبو يزيد قدس الله سره و اعتراض مريدان و جواب اين مر ايشان را نه به طريق گفت زبان بلكه از راه عيان

ب ٢١٣٢- ٢١٢٢ هماى بى‌خودى: (اضافه مشبه به بمشبه) چون از خود بى‌خود شد.

نيست اندر جبّه‌ام: اين جمله را به بو سعيد نيز نسبت داده‌اند: «يك روز در نيشابور شيخ ما ابو سعيد قَدَّسَّ اللَّهُ روحَهُ العَزيز مجلسى مى‌گفت چون در سخن گرم شد، و حالتى پديد آمد و خوش ببود در ميان سخن گفت لَيسَ فِى الجُبَّةِ سِوَى اللَّه.» (اسرار التوحيد، ج ١، ص ٢٠١) گرده كوه: ظاهراً مقصود از «گرده كوه» دز گنبدان است. سه فرسنگ است تا دامغان و يكى از قلعه‌هاى اسماعيليان در آن جا بوده است. (لغت نامه) صاحب قران: آن مولود كه هنگام افتادن نطفه او در رحم مادر و يا به وقت زادن وى قران بزرگ باشد. و قران بزرگ را نزديكى زحل و مشترى با يكديگر معنى كرده‌اند. سپس به معنى بزرگ رتبت و عالى قدر به كار رفته است. و در اين بيت وصف بايزيد است.

نيم دانش: كنايت از شناختن نه بِحقِّ المَعرفه. (مى‌دانست كه او به باطل سخن نمى‌گويد، اما ظاهر حال را هم نمى‌توانست ناديده بگيرد. لاجرم بدو زخم كشنده نزد.)

ب ٢١٤٣- ٢١٣٣