شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦١ - حمله بردن اين جهانيان بر آن جهانيان و تاختن بردن سينور ذر و نسل، كه سر حد غيب است و غفلت ايشان از كمين كه چون غازى به غزا نرود كافر تاختن آورد

توبه كردم از سخن كانگيختم‌

بى‌سخن من دارويت آميختم‌

كه نهم بر ريشِ خامت تا پزد

يا بسوزد ريش و ريشه‌ات تا ابد

تا بدانى كه خبير است اى عَدو

مى‌دهد هر چيز را در خورد او

كى كژى كردى و كى كردى تو شر

كه نديدى لايقش در پى أثر؟

كى فرستادى دمى بر آسمان‌

نيكيى كز پى نيامد مثل آن‌

گر مراقب باشى و بيدار تو

بينى هر دم پاسخ كردار تو

چون مراقب باشى و گيرى رَسن‌

حاجتت نايد قيامت آمدن‌

آن كه رمزى را بداند او صحيح‌

حاجتش نايد كه گويندش صريح‌

اين بلا از كَودنى آيد تو را

كه نكردى فهم نكته و رمزها

از بدى چون دل سياه و تيره شد

فهم كن اينجا نشايد خيره شد

ور نه خود تيرى شود آن تيرگى‌

در رسد در تو جزاى خيرگى‌

ور نيايد تير از بخشايش است‌

نه پىِ ناديدن آلايش است‌

هين مراقب باش گر دل بايدت‌

كز پى هر فعل چيزى زايدت‌

ور از اين افزون تو را همّت بود

از مراقب كار بالاتر رود

در آن سالى كجا رويد به سنگ خاره بر نعمت‌

ز خصم او به شهر خصم باشد قحط و در بندان‌